mercredi 9 octobre 2013

‘Albert II’ scoort tot laatste snik


De Standaard


Foto: © VRT - Lies Willaert

Albert II, de fictiereeks over het Belgische koningshuis die de VRT de voorbije vijf weken uitzond, was een succes. Dat blijkt na de laatste aflevering zondagavond. Toen keken er 1,308 miljoen mensen.

Dat cijfer komt overeen met 49,5 procent van alle mensen die op dat moment achter de buis zaten. Daarmee deed de laatste aflevering het net iets minder dan de eerste aflevering, toen keken er 1,350 miljoen mensen. Ondanks de felle kritiek heeft de reeks, die zichzelf omschreef als ‘fictie binnen historische krijtlijnen’, doorlopend een trouw en groot publiek gehad. Het gemiddelde kijkcijfer van de globale reeks lag net boven de 1,26 miljoen kijkers.

Ondanks het feit dat hij de scenaristen van de reeks geadviseerd had, distantieerde royaltywatcher Jan Van den Berghe zich na de eerste aflevering al publiekelijk van het eindproduct. Hij noemde de reeks ‘nog karikaturaler dan Walter Baele als prins Filip inTegen de sterren op.’

 

COMMENTAIRE DIVERCITY

TOUT EST PARADOXE




Quelqu'un qui avait lu le script complet m'en avait dit pis que pendre.

A la réflexion, et après avoir vu les cinq épisodes, je trouve qu'ils donnent d'Albert un portrait très humain qui ne dessert nullement sa légende, au contraire.

Seules Paola et Fabiola font les frais de la caricature et le pauvre Laurent qui, sans doute, ne l'a pas volé. Qui s'en plaindra. Philippe ne s'en sort pas trop mal. Au risque de faire hurler les lecteurs intellos, j'ai pris du plaisir à regarder cette série à la guimauve.

Il me semble que les interviews assassines de Sybille de Longchamp sont infiniment plus perverses pour la dynastie que ce feuilleton bon enfant consacré à une famille pas tout à fait comme les autres, quoique...

Il se pourrait bien que la réalité dépasse de loin en complexité ce que montre cette saga royale pour les soirées télévisuelles familiales du dimanche soir. On attend une biographie solide, sérieuse et bien documentée  d'Albert II de Belgique.

Montrer en Flandre une famille royale où chacun s'exprime dans un néerlandais impeccable est tout à fait paradoxal mais de nature à faire réfléchir à l'utilité d'une dynastie plus d'un inconditionnel républicain inféodé à la NV-A. Au global, cette série qui atteignit des taux d'audience de plus d'un million de téléspectateurs aura servi davantage la monarchie qu'elle ne la dénigra.

De Haene est plus vrai que nature et le personnage de Fabiola plus perfide que l'original: de belles performances d'acteur.

Pour ce qui est de la véracité des situations décrites, cela tient assez bien la route. Les dialogues sont de pure fiction: cela va de soi.

Un excellent exercice pour qui veut améliorer son néerlandais.

MG






TV-REVIEW: 'ALBERT II' OP ÉÉN

Hump

Het wel en wee van de telgen in het geslacht Van Saksen-Coburg heeft me altijd Siberisch gelaten, al ben ik wél een weinig vatbaar voor de tragiek die komt met de koninklijke predestinatie.



Je zult maar geboren worden in zo'n feesttent als die van Laken, en je zult maar te horen krijgen welke rol voor jou is weggelegd op het schouwtoneel van de natie, en vooral: tot waar de grenzen van de bijbehorende voorbeeldfunctie reiken. Als het je het geluk hebt van meegaande aard te zijn, kun je ongetwijfeld leren hoe je die dwangbuis met de nodige waardigheid draagt, maar ongebreideld twerken zit er niet in: het is en blijft een dwangbuis. 't Spreekt dat die scheve situatie gezucht, geween en tandengeknars met zich meebrengt, en uit antropologische interesse wil ik me wel eens inbeelden hoe onze vorst en zijn kroost die besognes binnenskamers verwerken, zij het toch minder vaak als hoe lui die door een verschrikkelijke speling van het lot geboren werden in een tentenkamp in de Hoorn van Afrika, een sloppenwijk in Rio de Janeiro of een gat in Noord-Korea en ginds hun dagen moeten vullen. De lijdzaamheid van iemand die zich tijdens het ontwaken afvraagt of hij vandaag wel iets te vreten zal vinden, overklast nu eenmaal die van een weldoorvoede koninklijke telg die benauwd is over - pakweg - zijn slinkende dotatie.

Over naar 'Albert II' dan maar. De kijker zou 'fictie binnen historische krijtlijnen' op zijn bord krijgen, zo waarschuwde een tagline die na de gelikte generiek op het beeldscherm verscheen. Een geheugensteuntje dat moest benadrukken dat feiten misschien wel het skelet van de serie vormen, maar dat het vlees is ontsproten uit de fantasie van de makers. Who cares: ik behoor niet tot het puikje der Belgische royaltywatchers dat hele van halve roddels kan onderscheiden of op eenvoudige aanvraag de dubbele bodems in een communiqué van het Hof kan duiden, eerder tot de televisiekijkende meute die zich met de voeten omhoog in de luren laat leggen door wat ze op het scherm ziet, zolang de fictie maar geloofwaardig genoeg wordt gebracht. En daar wrong het schoentje meermaals.

Het begon al bij de voertalen - meervoud, want er werd volop in allerhande Vlaamse streektalen gerebbeld. Ik wil aannemen dat men een Vlaamse fictieserie niet zonder slag of stoot in het Frans draait, maar dan vraag je wél aan de kijker of die voor het gemak even wil vergeten dat het de voornaamste voertaal is aan het hof. 't Is vast een aangeboren afwijking, maar in oorlogsfilms of -series werken de SS'ers die hun bevelen in vlekkeloos Oxford Englishblaffen ook op mijn lachspieren: klauwende clowns in kostuums van Hugo Boss. Af en toe lukte het me abstractie te maken van de voertaal in de gesprekken tussen de personages in 'Albert II', maar doorgaans zat ik er zwaar mee verveeld.

Een zekere houterigheid lag in de lijn der verwachting: koninklijk protocol dwarsboomt spontaneïteit en hartelijkheid, en het is bovendien algemeen bekend dat het gezin van Albert en Paola nooit een warm nest is geweest. Maar van de scène waarin de prinsen Filip (Mathijs Scheepers) en Laurent (StefaanDegand) elkaar voor het eerst zien na het overlijden van Boudewijn, of die waarin Albert (Lucas Van den Eynde) zijn eega vertelt dat hij zich heeft laten overtuigen door de ministers Dehaene (Wim Opbrouck) en Wathelet om koning te worden, geloofde ik geen snars. Zelfs die waarin premier Dehaene enBoudewijns kabinetschef Van Ypersele de Strihou (Ludo Busschots) de opvolging bedisselen, miste panache. Zo'n gesprek in de coulissen van de macht, nota bene over een kwestie van staatsbelang, daar moet toch méér uit te halen zijn?

Eerlijkheidshalve nog even vermelden dat Lucas Van den Eynde de mimiek van de echte Albert meer dan behoorlijk onder de knie heeft (met dank aan grimeur Floris Schuller), en dat Stefaan Degand het zure smoelwerk van de echte Laurent (haal u even de televisiebeelden voor de geest waarin hij infernaal pruilend een militair défilé bijwoont) overtuigend weet te brengen.

Verder ben ik meer dan ooit op mijn hoede voor televisiereeksen die hetpredikaat 'prestigieus' opgeplakt krijgen.



'Albert II is en blijft fictie' (Jean-Luc Dehaene)

maandag 09 september 2013 om 09u09

Op Eén is de nieuwe reeks 'Albert II' over het Belgisch koningshuis van start gegaan. 'Een fictiereeks', benadrukt oud-premier Jean-Luc Dehaene die vertolkt werd door Wim Opbrouck. 'Ik weet hoe mensen naar tv kijken en daar kan dubbelzinnigheid over bestaan.'


Wim Opbrouck als Jean-Luc Dehaene in 'Albert II'. © VRT

 

Jean-Luc Dehaene was zondagavond een van de vele kijkers van de nieuweEén-reeks 'Albert II', een waarheidsgetrouwe fictiereeks gebaseerd op historische feiten, maar waaraan fictieve elementen werden toegevoegd om tot een dramareeks te komen. 'De vergelijkingen die kranten maken met 'Dallas' zijn er niet naast', zei hij.

In de veelbesproken reeks wordt zijn rol als premier vertolkt door WimOpbrouck, en daar is hij blij mee. 'Ik vond zijn vertolking een van de betere invergelijking met de werkelijkheid.' Dehaene was premier op het moment dat koning Boudewijn overleed en prins Albert aangeduid werd tot zijn opvolger.

Volgens de CD&V'er is het gevaar dat men vergeet dat het programma fictie is. 'Ik weet hoe mensen naar tv-kijken en daar kan dubbelzinnigheid over bestaan.'

'Het gaat over de interne verhoudingen van de koninklijk familie, waarover eigenlijk niemand iets van weet. De reactie van prins Filip bijvoorbeeld op de benoeming van koning Albert: ik weet niet of dit klopt met de werkelijkheid. Ik weet alleen dat ik destijds tegen de toenmalige prins Albert zei dat dat binnen de familie geregeld moest worden. Hoe dat dan verlopen is, daar weet ik niks van. 's Avonds had ik prins Filip wel ontmoet in Melsbroek en hij bedankte mij de manier waarop ik het geregeld had.'

Bepaalde elementen in de tijdslijn kloppen wel, maar de hoofdbrok 'is en blijft fictie'. 'Ik was inderdaad op Club Brugge toen ik het nieuws van VanYpersele vernam. Maar ik herinner mij niets meer over een rel over de uitnodiging van Mobutu op de begrafenis van Boudewijn. Ik heb ook nooit tegen de koning gezegd: 'geef mij 100 dagen'. En de manier waarop ik mij in het tweede deel tot hem richt, dat zou ik in werkelijkheid nooit durven doen. Ook het feit dat we Nederlands praten, vergroot het element fictie.'

'Ik denk dat de reeks 'Beatrix' dichter bij de waarheid lag', besluit hij. (DB)

Knack

 

Aucun commentaire: