lundi 27 janvier 2014

De zwakte in de strategie van N-VA is dat de partij zo afhangt van wat anderen willen


DM COLUMN De politieke actualiteit volgens politicoloog Carl Devos.



© photo news.

 

Kris Peeters gaat met CD&V voor goud. Een partij die zichzelf mee tot inzet van de kiesstrijd wil verheffen en zo volk wil mobiliseren moet op meer dan 20 procent mikken. Goud dus. CD&V heeft goede formatiekaarten: een coalitie zonder hen is moeilijk. Besturen is niet de grootste zorg. Doorwegen in dat bestuur is evenwel niet zeker. Dan is 20 procent niet genoeg, zeker niet in een coalitie met N-VA.

Dus barst de strijd om het centrum in volle hevigheid los. Nadat N-VA wat daar rechts van ligt leegzoog, mikt ze nu op de centrumkiezer. Die is zeer bezorgdom zijn sociale positie. N-VA wil anders zijn dan anderen en moest daarom scherper en radicaler klinken: ze heeft het over pijnlijke maatregelen. Dan slaan kiezers aan het rekenen. Bij CD&V benadrukken ze: 'sociale versterking is geen tactische zet, wel een diepe overtuiging'. Zelfs de slechte verstaander begrijpt: het eerste verwijst naar N-VA, het tweede naar CD&V. N-VA omschrijft zichzelfals aanbodpartij maar onderstreept nu zelf de sociale bijsturing van haar programma. Omdat het anderen, bijvoorbeeld Open Vld, toeliet om zich als socialer en genereuzer te profileren. Ook N-VA corrigeert de koers.

Dat die partij met het kompas in de hand staat, werd ook in een ander debat pijnlijk duidelijk. Wat is N-VA nu eigenlijk van plan met dat confederalisme? Het einddoel, in de verre verte, is in congresteksten beschreven, maar wat betekent dat voor 26 mei? Sinds de weekendinterviews meteen na de publicatie van die congresteksten hangt er mist over de confederale plannen. Na afgelopen weekend is de verwarring nog groter. 

Een lijsttrekker in Oost-Vlaanderen, Siegfried Bracke, liet zaterdag in Het Laatste Nieuws noteren: "Ze moeten het met ons eens zijn over grondige sociaal-economische hervormingen. Wij beloven dat we bij wijze van spreken de dag na de verkiezingen een federale regering op de been willen brengen die meteen start met een herstelbeleid. In ruil vragen we van onze partners dat ze er zich toe engageren om dat beleid niet te blokkeren met institutionele taboes en veto's. Als onderweg blijkt dat je sommige bevoegdheden maar beter kan overhevelen naar Vlaanderen, Wallonië en Brussel omdat het anders niet lukt, dan moet je dat bekijken met een open geest. En niet alles afblokken. (...) Kortom, wat wij vragen is de bereidheid om te veranderen. Niet meer, maar ook niet minder. (...) Wij eisen niet dat iedereen op 26 mei trouw zweert aan onze principes." Die N-VA'er legt de confederalismelat zeer laag.

Een lijsttrekker in Antwerpen, Liesbeth Homans, liet gisteren in De Zondag dan weer optekenen: "Eerst alles overhevelen naar de deelstaten, en vervolgens beslissen wat we nog samen gaan doen. (...) Ik ben heel duidelijk: wij stappen in een sociaaleconomische regering, áls we de garantie hebben dat de potentiële partners mee willen richting confederalisme. En neen, we gaan niet tevreden zijn met wat debatten in de nieuwe Senaat. We willen een echt engagement. De eerste test zal dan de wijziging van de grondwet zijn." Die N-VA'er legt de lat veel hoger. Veel hoger dan Kris Peeters wil gaan.

Niet afblokken, met een open geest bereidheid tonen en niet trouw zweren aan onze principes klinkt helemaal anders dan eerst alles overhevelen naar de deelstaten, een garantie en een echt engagement dat moet blijken uit een grondwetswijziging. De woorden van Gerolf Annemans klinken na: "Wie heb ik aan de lijn, hallo hallo?"


N-VA verwijt Open Vld dat ze haar confederaal gedacht bijstelde maar schenkt zelf geen klare wijn. Dat de partij niet goed weet wat ze moet antwoorden op de vraag wat er na 25 mei zal gebeuren, gezien ze blijkbaar geen partners heeft voor haar confederalisme, bleek in 'De zevende dag'. Bart De Wever kwam niet verder dan de mededeling dat de hervormingen die zijn strekking vraagt er uiteindelijk altijd komen en dat we wel zullen zien. Het is geen nieuws: de zwakte in de strategie van N-VA is dat ze zo afhangt van wat anderen willen. Ter zake niets. En 30 procent (De Wever) of 33 procent (Bracke) zal dat niet per se veranderen.

Op het N-VA-congres volgend weekend kan ze alvast met betrekking tot het confederalisme antwoorden op de vraag: 'Kan de echte N-VA rechtstaan?' Dus: hoe belangrijk is die sociaal-economische regering echt?

 

 

« Op het ogenblik hangen alle traditionele partijen af van wat NV-A wil en niet omgekeerd. Elke partij stelt zijn programma op a.d.h.v. het NV-A-partijprogramma, doodsbang dat hun kiezers massaal weg zullen lopen.

 

De aloude tweespalt die binnen de VU heerste, nationalisme of kapitalisme, komt in de van naam veranderde VU, NVA, terug bovendrijven. Hun dubbelzinnige uitleg laat nu ook duidelijk zien wie de nieuwe "tjeven" zijn.

 

We kunnen het ook anders verwoorden: de eerste barsten in N-VA worden zichtbaar. Je hebt enerzijds de centennationalisten à la Bracke en Van Overtvelt en anderzijds de separatistische hardliners à la Homans en Weyts. Feit is dat deze twee strekkingen vroeger of later met mekaar in aanvaring zullen komen. Gezien de hang naar conflict die de partij verenigt, zal het niet lang duren voor de N-VA'ers vechtend over de straatstenen zullen rollen. Voorbeelden genoeg in Heusden-Zolder en Turnhout.

 

VLD en CDV kronkelen voor het machtsbehoud, en Franstaligen willen het confederalisme niet uit angst voor cashverlies

 

De gemiddelde kiezer heeft slechts één hoofdbekommernis: zijn inkomen. De federale regeringspartijen hebben de werkenden kapot belast. Hoe kunnen ze dan goed scoren op 25.5?

 

    COMMENTAIRE DE DIVERCITY

    LES CONTRADICTIONS INTERNES DE LA N-VA

       N-VA BARST : LA N-VA SE FISSURE

 

Le CD&V veut obtenir 20% des suffrages, la N-VA en veut 30.

La chasse aux électeurs centristes est ouverte, à savoir tous ceux qui n’onaucune conscience politique et qui n’ont qu’une idée en tête: « hun centen ».

La N-VA se croit et surtout se veut différente des autres partis, cela l’oblige à se montrer plus téméraire et radicale ( « scherper en radicaler klinken »)

Le VLD s’est déclaré contre toute forme de confédéralisme et en faveur d’ une approche plus sociale, plus généreuse de la politique.

Mais que veut vraiment la N-VA avec son exigence de confédéralisme? Osait qu’ils visent l’indépendance à long terme mais quel est leur objectif pour le 26 mai, lendemain du scrutin ?

A huit jours de son congrès un épais brouillard rend floues les priorités du parti nationaliste flamand.

 

Siegfried Bracke« On est prêt à négocier le 26 mai un gouvernement exigeant des de réformes réparatrices, bref sans les socialistes(herstelbeleid)

"Ze moeten het met ons eens zijn over grondige sociaal-economische hervormingen. Wij beloven dat we bij wijze van spreken de dag na de verkiezingen een federale regering op de been willen brengen die meteen start met een herstelbeleid.” Wat wij vragen is de bereidheid om te veranderen.” Dit autrement, en matière de confédéralisme la NVA est prête à abaisser la barre.

Ce n’est pas du tout l’avis de Liesbeth Homans, la passionaria anversoise, bras droit de Bart De Wever qui exige un engagement ferme des partenaires du gouvernement en faveur du confédéralisme Wij stappen in een sociaaleconomische regering, áls we de garantie hebben dat de potentiële partners mee willen richting confederalisme.” C’est là mettre la barre beaucoup plus haut que le CD&V de Peeters.

Bref personne ne sait, et surtout pas la NVA, ce qui risque de se passer au lendemain du 26 mai. Le roi Philippe, pour qui ce sera un test de survie doit s’arracher les cheveux dès à présent en lisant les analyses subtiles du professeur de De Vos. On ignore si le politologue est invité à prendre le thé à Laeken.
“De zwakte in de strategie van N-VA is dat ze zo afhangt van wat anderen willen.

Bref tout ceci révèle une faille au sein de la NVA laquelle divisait déjà la Volksunie, son ancêtre direct commente un lecteurDe aloude tweespalt die binnen de VU heerste, nationalisme of kapitalisme, komt in de van naam veranderde VU, NVA, terug bovendrijven. Hun dubbelzinnige uitleg laat nu ook duidelijk zien wie de nieuwe "tjeven" zijn. »

Un autre commente laconiquement : « NVA barst » de eerste barsten in N-VA worden zichtbaar. Je hebt enerzijds de centennationalisten à la Braecke en Van Overtvelt en anderzijds de separatistische hardliners à la Homans en Weyts. Feit is dat deze twee strekkingen vroeger of later met mekaar in aanvaring zullen komen. Gezien de hang naar conflict die de partij verenigt, zal het niet langduren voor de N-VA'ers vechtend over de straatstenen zullen rollen.Voorbeelden genoeg in Heusden-Zolder en Turnhout.

C’est dire que rien n’est joué. Le lecteur me pardonnera de revenir constamment sur le scrutin qui se rapproche de jour en jour, mais il faut que nous prenions tous conscience que ces élections pèseront aussi lourd sur l’avenir de ce pays que la crise royale ou même les journées de septembre 1830.

MG

 

Aucun commentaire: