vendredi 2 mai 2014

"Pour une fois, Bart De Wever n'a rien compris"


Eddy Eerdekens

Source: Knack 

Même si la N-VA est en passe de remporter une victoire électorale éclatante, les éditorialistes sont d’avis que les nationalistes flamands ne feront pas partie du prochain gouvernement. Selon certains quotidiens, Bart De Wever a très peu de chances de trouver des partenaires avec qui gouverner.



N-VA: Geert Bourgeois, Bart De Wever, Liesbeth Homans © Belga

"En obtenant le meilleur résultat possible, la N-VA souhaite éviter qu’une coalition de perdants ne lui barre le chemin vers le pouvoir" constate Bart Sturtewagen dans le quotidien de Standaard. "Mais c’est ce qui grandit l’amertume de ceux qui pourraient considérer le parti de De Wever comme un futur partenaire". "La N-VA maîtrise l’art de la discorde mieux que personne, mais la création d’alliances lui convient beaucoup moins" ajoute-t-il.

Selon le rédacteur du Morgen, Bart Eeckhout, l’acte politique le plus révélateur a eu lieu ce week-end en Wallonie. La tête de liste cdH pour l’Europe, Claude Rollin, a déclaré à la RTBF qu’il ne peut pas s’imaginer que son parti entre dans un gouvernement avec la N-VA, non à cause du nationalisme, mais à cause du programme socio-économique.

"En Wallonie, travailler avec la N-VA équivaut à un suicide politique" écrit Eeckhout. "Même une grande majorité du MR le réalise. Peut-être que la N-VA part du principe que toute résistance du sud continue à lui procurer une flopée de voix flamandes supplémentaires. Pourtant, le moment approche où les électeurs flamands se demanderont, à juste titre, quel gouvernement de redressement rapide la N-VA s’imagine former avec leurs voix".

"Si Bart De Wever parle beaucoup de "l’après 25 mai", c’est parce qu’il sait très bien que 32 % est un chiffre élevé, mais pas suffisant pour entrer au gouvernement" estime Luc Van der Kelen, du journal Het Laatste Nieuws. "Même une grande victoire n’offre pas de certitude sur la suite. L’histoire du Vlaams Blok / Belang le prouve". "Guy Verhofstadt aussi sait très bien qu’on ne remporte les élections que si on trouve des partenaires pour transformer cette victoire en postes de ministres. Sinon, ils se retrouveront dans l’opposition pendant cinq longues années au risque de causer la ruine de leur parti".

"Si Bart De Wever refuse une confrontation d’homme à homme avec Kris Peeters, c'est qu'il n’a rien compris " écrit Liesbeth Van Impe dans Het Nieuwsblad. "De Wever ne se retient pas vraiment quand il occupe le terrain seul dans les interviews et les réunions de partis. Pourquoi alors refuser un débat direct ?"

D’après Dirk Castrel, du quotidien Gazet van Antwerpen, les autres partis feraient mieux de mettre l’accent sur leur propre programme. "Depuis des mois, on dépeint la N-VA comme le diable incarné et les prophètes de malheur prédisent le chaos absolu si le parti accède au pouvoir. Comme le prouvent les sondages, cette stratégie n’affaiblit pas du tout la N-VA, au contraire. La campagne de dénigrement provoque plutôt un effet Caliméro en faveur de la N-VA et lui fait son beurre".

"Si Peeters II n’était pas un échec, c’était un gouvernement médiocre" écrit le politologue Carl Devos dans une analyse pour le journal De Morgen. "Ses accomplissements ne masquent pas qu’il fallait beaucoup plus. ". Selon Devos, ce prochain gouvernement ne sera pas une réédition de l’actuel. "Il est assez improbable que la N-VA et le sp.a gouvernent ensemble".

Le gouvernement fédéral changera également d’aspect. "Il va de soi qu’un gouvernement avec la N-VA sera différent. Mais sans la N-VA aussi, les partenaires devront se regarder dans les yeux. Comment le PS, harcelé par la gauche, va-t-il gouverner avec les partis flamands qui, même sans la N-VA, doivent répondre à la lourde pression générée par le succès électoral du parti ?" 



COMMENTAIRE DE DIVERCITY

LE TEMPS DES OUTRANCES

Le premier mai aura été un moment fort de la campagne, celui de toutes les outrances. Voici de quoi nourrir la curiosité de ceux qui voudraient sonder l’opinion de l’électorat flamand.

Disons pour caricaturer que voter de Wever en Flandre c’est comme voter contre Hollande en France, (ou contre Di Rupo chez nous), bref c’est voter Marine Le Pen.  Mais si on écoute De Wever (et beaucoup l’écoutent en Flandre), quand cune coalition de perdants peut écarter le parti arrivé en tête au scrutin fédéral, on est confronté à un déni de démocratie. Si  De Wever devait briser le cordon sanitaire (mais cela ne risque pas d’arriver) et arriver à un gouvernement fédéral, le pouvoir de nuire de la N-VA s'en trouverait renforcé et la Belgique aurait du mal à expliquer comment pareille chose est possible dans une démocratie. « N-VA is de haas die vooroploopt, en alle honden op de renbaan achter zich aan krijgt ».La NVA est le lièvre poursuivi par la meute des lévriers

N-VA houdt geen enkele gesprekspartner meer over.” Désormais , la N-VA  est seule, elle a perdu tous ses interlocuteurs y compris le MR. « Als alle Franstalige partijen afhaken om met N-VA een federale regering te vormen, dan blijft morgen seperatisme de enige uitweg. » Si tous les partis francophones  s’éloignent de la NVA on va droit au séparatisme. “Als je ziet hoe Wallonie een economisch kerkhof is geworden onder socialistisch bestuur kan je N-VA helemaal geen ongelijk geven dat ze die er liever niet bij hebben.” La gouvernace socialiste a mené la Wallonie à la ruine économique, c’est dire que la N-VA n’a pas tout à fait tort de refuser de collaborer avec le PS”

« Lijkt dit allemaal niet op een verdoken cordon sanitaire? » Tout ceci n’a-t-il pas les apparences d’un cordon sanitaire ? » « de N-VA is een asociale partij met asociale punten en meer en meer mensen die ik spreek beginnen het te beseffen!alleen de N-VA beseft het nog niet! » Les gens commencent à se rendre compte à quel point la N-VA est un parti asocial » 

Gerlache a raison quand il extrapole : « Indien de uitslag aan Vlaamse zijde de aanwezigheid van N-VA in een federale regering noodzakelijk maakt - de samenstelling ervan zou dan een weerspiegeling zijn van de coalities aan Vlaamse en Waalse zijde - dan is een confederaal scenario niet onwaarschijnlijk. »

 

« Si d’aventure la présence de la NVA s’avérait nécessaire au niveau fédéral, cela nous rapprocherait du scénario confédéral ».

Gerlache a raison. Désormais la cible de choix du PS c’est le MR. C’est de bonne tactique d’autant plus que le PS a retrouvé le soutien de la FGTB  qui se désolidarise ainsi du PTB. En cela les libéraux francophones payent cash le pas de deux de Reynders avec De Wever et leur rapprochement ambigu sur le volet socio-économique. L’angoisse du PS est évidemment de se retrouver seul après le scrutin face à une coalition des droites au Nord et au Sud. L’angoisse du MR est de revivre cinq ans d’opposition à Bruxelles et à Namur. En marquant une exclusive face à la NVA, le MR est persuadé- à tort selon nous- de se ménager les bonnes grâces du PS en région wallonne et à Bruxelles. « Op die manier hoopt de MR een ticket te verzilveren dat toegang geeft tot deelname aan de macht in Namen en Brussel. » (Gerlache). A lire les commentaires des internautes, il semble bien que la dynamique confédérale autrement dit séparatiste s’emballe de plus en plus. Voyez plutôt :

Maar wat de stemtesten niet laten zien is dat de POLITIEKE LEIDERS van beide deelstaten een totaal andere visie hebben op dit land. En dat niet zozeer in het belang van Vlaamse of Waalse burgers of zelfs maar in het belang van het land maar wel in het belang van de eigen partij.Een wereld van verschil. Overigens, Belgen bestaan alleen vanuit het perspectief van de natiestaat België.

Un autre: “De Vlaamse en Waalse democratieën drijven met de minuut verder uiteen. De Belgische éénheidsworst blijkt niet langer in staat de steeds manifestere verschillen in democratisch aanvoelen tussen N en Z, weg te vijlen. Vroeger was het rood vs blauw. Nu, unitairen vs confederalen. Dat zegt alles.

De Waalse welvaart hangt sterk af van Vlaamse solidariteit, vandaar een gezamenlijk en onverzettelijk front der Waalse partijen tegen iedereen die deze steun in gevaar brengt. Een begrijpelijke strategie, vanuit hun standpunt. 

Wat ik nog steeds niet snap, is waarom men in godsnaam ooit besloten heeft om de politieke families in een vlaamse en een franstalige tak op te splitsen.Zelfs de meest belgicistische partijen hebben op die manier de facto het land opgesplitst in 2 aparte democratiën. In een federale kieskring, met unitaire politieke families zou het weer over echte issues kunnen gaan, in plaats van communautaire schijngevechten.

De tactische zet van de MR bewijst het zonder meer: ons Belgenland is een tweelanden-democratie. Hoe triestig allemaal, de Belgen verdienen beter, veel beter!

Pas de quoi chanter la carmagnole. Pour se maintenir au pouvoir, le PS a besoin des transferts financiers venus de Flandre dans le cadre d’une Belgique « solidaire ». Le PS belge comme son homologue français refuse de procéder à des réformes de structures pour diminuer la facture sociale. Le NVA refuse d’être soumise plus longtemps au dictat du PS que lui imposerait un gouvernement Papillon II. C’est sans solution hormis la séparation de corps et de fait. On y va tout droit.

MG

 

DE N-VA STAAT ALLEEN MAAR VINDT DAT (NOG) NIET ERG



© photo news.

DM ANALYSE In Franstalig België is een rondje begonnen om ter verst afstand nemen van de N-VA. Dat is goed nieuws voor de campagne-leider in Bart De Wever, maar voor de kandidaat-regeringsleider is het een strop.

Als de MR het initiatief heeft, dan zal het een regering zonder de N-VA worden

Charles Michel (MR)

Zullen we eens wild doen en alvast een voorspelling wagen over wat er meteenna de stembusgang van 25 mei gebeurt? Vooruit dan maar. Op zondagavond 25 mei komt de N-VA als grote overwinnaar uit de stembus

Op Vlaams niveau neemt de partij het initiatief en begint aan een kabinet te bouwen met CD&V en/of Open Vld. Als in het Vlaams Parlement een klassieke meerderheid van CD&V, Open Vld en sp.a buiten bereik blijft - en daar ziet het voorlopig naar uit - lijkt weinig de relatief snelle vorming van zo'n centrum-rechtse coalitie in de weg te staan.

In Wallonië en Brussel worden tezelfdertijd klassieke tripartites gevormd met PS, MR en cdH, ten dele tot elkaar veroordeeld door de opkomst van radicale partijen op links en rechts.

En Bart De Wever zelf? Die is als overwinnaar bij de koning geroepen, en komt, in tegenstelling tot in 2010, dit keer wel als informateur als eerste aan zet. Een voorrecht dat de N-VA-leider niet kan weigeren, op straffe opnieuw het verwijt te krijgen dat hij niet tot samenwerking in staat is. Toch is het ook een verrotte en bij voorbaat tot mislukken gedoemde commissie.

 

We zullen alles doen om een regering met N-VA te vermijden

Benoît Lutgen (cdH)

"ANTIPODES"
Ook dat weten we al, nu alle Franstalige partijen gestipuleerd hebben dat ze samenwerking met de Vlaams-radicalen niet zien zitten. Op voorzet van de MR bevestigden gisteren ook cdH en Ecolo hun verzet tegen de N-VA. "Wij zijn antipodes", verklaart Ecolo-partijleider Olivier Deleuze. "Samenwerking tussen groenen en N-VA is onvoorstelbaar." En cdH-voorzitter Benoît Lutgen belooft: "We zullen alles doen om een regering met N-VA te vermijden." Met de PS samenwerken, heeft De Wever zelf al bij herhaling uitgesloten - overigens zonder dat dat in Vlaanderen tot enige deining over een 'democratische deficit' leidde.

"De Vlaamse kiezer krijgt het signaal dat N-VA in een soort cordon zal komen. Voor de verkiezingen zal het altijd nee, non, jamais zijn. Dat was zo bij elkegrote verandering die de Vlamingen vroegen. Maar na de verkiezingen zijn ze er allemaal gekomen." (Bart De Wever)

"Ik blijf optimistisch. Hoe harder men roept, hoe minder serieus ik deze uitspraken neem. Er ontstaat een soort anti-N-VA-koor, waar ook Kris Peeters (CD&V) sinds kort tussen staat. Als de kiezers op 25 mei oordelen zoals in de peilingen zal het een ander liedje worden."



Samen-werking tussen groenen en N-VA is onvoorstelbaar

Olivier Deleuze (Ecolo)

MEER DAN GALERIJSPEL
Hij zou kunnen gelijk hebben, wij twijfelen. Ten eerste hebben de diverse Franstalige partijleiders hun anti-N-VA-stelling in zulke straffe bewoordingen gebetonneerd, dat een positiewissel bijna onmogelijk is geworden. Wie dat toch zou overwegen - en N-VA is alleen in MR en cdH geïnteresseerd - riskeert een clusterbombardement in de Franstalige media en interne revolte.

Maar dat verbale geweld is meer dan galerijspel: de Franstalige politici vertrouwen de N-VA écht niet. "Wij hebben nul vertrouwen in de N-VA, zéro", stelde MR-voorzitter Charles Michel gisteren ferm in De Standaard. De Wever mag zijn confederale eisenbundel dan wel achter het gordijn verstopt hebben, op alle studiediensten van de Franstalige partijen ligt het interview van de Antwerpse burgemeester met Trends van vorige week op tafel. "Als de N-VA op 25 mei zo'n groot mandaat krijgt voor een paradigmashift, dan is het confederalisme pas in 2019 operationeel", zei De Wever er. Naar die horizon stapt geen enkele Franstalige mee - neem het hen maar eens kwalijk.

Dus mogen we er van uitgaan dat, zo ergens rond 6 juni, De Wever opnieuw en onverrichter zake ten paleize zal verschijnen. Daar en dan eindigen de kansen van Bart De Wever als federaal regeringsleider. Kansen die hij sowieso amper gehad heeft en die hij diep vanbinnen ook nooit gewenst heeft.

Voor Bart De Wever als politicus die zijn programma in een "snelle herstelregering" wil realiseren, is dat een strop. Voor Bart De Wever als strateeg is het juist goed nieuws. Wie niet in de federale regering zit, hoeft niet te dealen met de PS en krijgt er misschien nog wat mediamedelijden bovenop. Intussenkan een efficiënt op rechts koersende nieuwe Vlaamse regering ingezet worden als stormram tegen het federale beleid.


De N-VA gebruikt de PS als zondebok voor alles, zoals het Vlaams Belang de vreemdelingen

Elio Di Rupo (PS)

Vanop het Martelaarsplein oppositie voeren tegen een federaal kabinet dat toch weer trager en bonter gevormd zal zijn en gedwongen is om te besparen en te belasten: voor N-VA is dat lang geen onaantrekkelijke gedachte. Wie weet, verliest er weer een andere Vlaamse partij de koelbloedigheid en wordt er weer met uitgetrokken stekkers gezwaaid. Tussentijdse verkiezingen zijn ook in vastliggende regeerperiodes best mogelijk. Dan pas zou het bedje van N-VA goed gespreid liggen.

Maar eerst hebben we dus nog drieënhalve week campagne te gaan. Ironisch genoeg lijkt het thema van de kiesstrijd aan beide zijden van de taalgrens identiek te worden: de N-VA. De meest voor de hand liggende analyse is dan dat dit die partij allemaal erg goed uitkomt. Aan de snelheid waarmee Bart De Wever de VRT-radio te woord wil staan, kun je doorgaans afleiden hoe groot de opportuniteit is die hij ruikt. Gisteren ging hij al voor halfnegen 's ochtends op antenne. "Het kan MR blijkbaar niet schelen dat andere Vlaamse partijen beschadigd worden door hun aankondiging van een cordon tegen N-VA", tweette ook Brussels Open Vld-kandidaat Ann Brusseel een tikje wanhopig.

DE HAAS DIE VOOROPLOOPT
Misschien moeten de kartonnen proteststemmen die N-VA nu weer in de schoot geworpen zou krijgen ook wel gerelativeerd worden. Wie meent dat dé Franstaligen tegen dé Vlamingen zijn, stemt wellicht sowieso al op N-VA.Evengoed kan je stellen dat wie een snelle en stabiele federale regering wil, nu weet dat de kans klein is dat N-VA die kan leveren.

Meer dan ooit geldt wel dat N-VA de haas is die vooroploopt, en alle honden op de renbaan achter zich aan krijgt. Ook in Franstalig België. Dat heeft veel temaken met de schijngevechten tussen N-VA en PS, waarmee beide partijen zich in hun eigen kiesgebied konden oppompen. Als favoriete schietschijf van De Wever, wist de PS zich na een lastige regeerperiode te rehabiliteren als beste garantie tegen een N-VA-beleid. Dat is een electoraal lucratief profiel.

Zo ontstond een dynamiek in Franstalig België om ter verst afstand nemen van de N-VA. Europees lijsttrekker Claude Rolin (cdH) wees zijn eigen partij dit weekend de weg, de MR kon niet anders meer dan volgen. De boodschap van MR-kopstukken Charles Michel en Didier Reynders (in Le Soir) moet dan ook zo begrepen: ze gunnen de PS het monopolie op N-VA-gevechten niet langer. Die concurrentiestrijd gaat niet snel weer liggen. Ecolo-leider Olivier Deleuze merkte gisteren schrander op: "Nogal wiedes dat de MR niet moet weten van de separatistische agenda van N-VA. Maar wat denken ze van hun sociaal-economische agenda?" Het kan dus altijd nog wat straffer, nog 25 dagen lang.

 

HET AANTAL MENSEN DAT STRATEGISCH STEMT, IS TE BEPERKT OM DE UITSLAG TE DOEN KANTELEN

DM STANDPUNT YVES DESMEDT

© Yann Bertrand.

Het komt PS en N-VA strategisch goed uit elkaar als grootste tegenpool voor te stellen: daar winnen ze allebei bij, ook al maakt het coalities na 25 mei een heel stuk moeilijker, om niet te zeggen stilaan onmogelijk.

 

Het behoort tot de folklore van iedere kiescampagne dat er een periode komt waarin partijen u proberen te overtuigen, niet eens van hun grote gelijk, maar van het strategische belang dat een stem voor hen zou kunnen hebben. U wordt verzocht niet voor hen te stemmen omdat u dat graag doet, of omdat u het helemaal met hen eens bent, maar omdat u zo een ander en slechter scenario kunt vermijden. Dat dergelijke scenario's al dan niet virtueel zijn, doet er niet eens toe.

Dat verklaart waarom MR plots de deur dichtslaat voor N-VA. Niet zozeer omdat de partij het onmogelijk zou vinden om met N-VA een sociaal-economisch compromis te vinden, maar omdat het vandaag strategische zelfmoord is om in Wallonië zelfs maar de schijn van een N-VA-vriendje te wekken. Dat verklaart waarom De Wever meteen repliceerde met het beeld van het cordon, omdat zulks voor zijn partij dan weer wat strategisch appeal kanhebben. Vriendjes worden met het jongetje waarmee niemand wil spelen, zo'n redenering.

En ook al kunnen N-VA en PS van elkaar geen stem afpakken zolang er geen federale kieskring is, gaat De Wever toch liever in debat met Paul Magnette dan met Kris Peeters, die wél een echte concurrent is. Maar het komt PS en N-VA strategisch goed uit elkaar als grootste tegenpool voor te stellen: daar winnen ze allebei bij, ook al maakt het coalities na 25 mei een heel stuk moeilijker, om niet te zeggen stilaan onmogelijk. Dat is dan weer een strategische reden om niet voor een van deze twee te stemmen.

Kris Peeters doet hard zijn best om de rechtse grondstroom van N-VA steeds duidelijker in de verf te zetten. Niet zozeer omdat hij plots een linkse jongen is geworden, maar wel om de linkse ACW-vleugel die naar Groen aan het uitwijken is terug binnen de christendemocratische familie te krijgen.

Of de redenering van onze collega van De Standaard: wat Bart De Wever nog nodig heeft om rustig te slapen, is een monsterscore voor de PVDA+ van Peter Mertens ten koste van sp.a. Want dan is meteen de Vlaamse klassieke tripartite, het enige alternatief voor een Vlaamse regering zonder N-VA, onmogelijk geworden.


Nog grappiger is dat het aantal mensen dat omwille van strategische redenenanders gaat stemmen, beperkt is tot zij die het spelletje echt goed volgen, en dat zijn er niet genoeg om de uitslag echt te doen kantelen. Meestal heffen hun strategische stemmen elkaar op.
Maar goed, zo hebben wij commentatoren en analisten en campagnestrategen tenminste iets om handen terwijl het aftellen naar de verkiezingen tergend traag vordert.

 


N-VA HOUDT NOG ÉÉN GESPREKSPARTNER OVER IN FRANSTALIG BELGIË. DAAROP BOUW JE GEEN SNELLE EN STABIELE REGERING

DM STANDPUNT Nadat de afgelopen weken met programmacongressen de fundamenten zijn gelegd, is de kiescampagne in het voorbije weekend een nieuwe fase binnengetreden. Die van de confrontatie: N-VA is de haas die vooroploopt, en alle honden op de renbaan achter zich aan krijgt.


© Yann Bertrand.

 

Misschien gaat de N-VA ervan uit dat elke tegenkanting vanuit het zuiden een karton extra Vlaamse stemmen blijft opleveren. Misschien heeft ze zelfs gelijk

Misschien was de relevantste uitspraak van het weekend ook helemaal niet die geëmotioneerde 'Geloof ze niet' van Kris Peeters. En was wat ongeveer tezelfdertijd aan de andere kant van de taalgrens gezegd werd veel belangrijker. Daar stelde cdH-lijsttrekker voor Europa Claude Rollin op de RTBF-radio dat hij zich niet kon voorstellen dat zijn partij in een regering met N-VA zou stappen. Dat verzet, zo preciseerde Rollin, heeft minder met het nationalistische programma te maken dan met het sociaal-economische programma.

Die uitspraak is bijzonder relevant omdat ze de opties van Bart De Wever om de beloofde 'snelle sociaal-economische federale herstelregering' te vormen ernstig versmalt. Zelf herhaalde De Wever inmiddels al zo vaak dat hij een regering zonder de PS wil, dat we het vooruitzicht van zo'n coalitie stilaan als deel van de N-VA-kiesbeloftes mogen beschouwen. Als we ervan uit mogen gaan dat ook de radicaal-linkse PTB niet de partner is waar N-VA van droomt en dat ook Ecolo buiten beeld blijft, houdt N-VA nog één deftige maar ook al hypothetische gesprekspartner over in Franstalig België: de MR. Daarop bouw je geen snelle en stabiele regering.

De N-VA maakt zich sterk dat op de avond van 25 mei alle exclusieven vervallen. Sta ons toe te twijfelen. Niet alleen heeft de partij zichzelf muurvast gezet op haar anti-PS-stelling, de uitspraken van cdH'er Rollin illustreren treffend hoe in geheel Franstalig politiek België gedacht wordt. Samenwerken met de N-VA is er, behalve bij de losgeslagen projectielen van de Parti Populaire, synoniem voor politieke zelfmoord. Zelfs een grote meerderheid van de MR beseft dat.

Misschien gaat de N-VA ervan uit dat elke tegenkanting vanuit het zuiden een karton extra Vlaamse stemmen blijft opleveren. Misschien heeft ze zelfs gelijk. Toch komt het moment nabij dat ook Vlaamse kiezers zich terecht zullen beginnen afvragen welke 'snelle herstelregering' de N-VA in godsnaam nog met hun stemmen denkt te kunnen vormen.
Bart Eeckhout
chef politiek





DOOR ZICH TEGEN N-VA TE KANTEN, WIL DE MR DE PS LATEN ZIEN DAT ZIJ EEN BETROUWBARE PARTNER Is

OPINIE − DM

Alain Gerlache over de campagne bezuiden de taalgrens.


© kos.

Indien de uitslag aan Vlaamse zijde de aanwezigheid van N-VA in een federale regering noodzakelijk maakt - de samenstelling ervan zou dan een weerspiegeling zijn van de coalities aan Vlaamse en Waalse zijde - dan is een confederaal scenario niet onwaarschijnlijk.


Iets meer dan drie weken voor de verkiezingen krijgen de 1 meivieringen in Wallonië en Brussel bijzondere betekenis. Voor de Parti Socialiste zal het meer dan ooit de gelegenheid zijn om het leiderschap aan Franstalige linkerzijde te onderstrepen. Voor het eerst sinds lange tijd heeft de partij daar met PVDA/PTB concurrentie bijgekregen.
En aangezien de PS-campagne de afgelopen dagen op volle toeren draaide, wijst alles erop dat de Franstalige socialisten op deze 1 mei willen knallen.

In eerste instantie als uiting van macht en samenhorigheid. Met massamanifestaties, optochten, toespraken, muziek en de obligate eettentjes, zal het in de eerste plaats gaan om op straat en vooral in de televisiejournaals te tonen dat de PS in het zuiden van het land onverkort de grootste politieke partij ter linkerzijde is - ondanks de aanvallen van radicaal links en ondanks de matige peilingen.

Het is dus tijd om de rangen te sluiten. De complete socialistische zuil wordt daarbij in stelling gebracht, met inbegrip van de vakbond FGTB, waarmee de partij de jongste maanden op gespannen voet leefde. Een jaar geleden omschreef de secretaris-generaal van de FGTB-Charleroi het beleid van de regering-Di Rupo nog als "neoliberaal" en stuurde hij aan op een "breuk" met de PS. De discussie ging toen over de nieuwe regeling over het beperken in de tijd van de werkloosheidsuitkering die per 1 januari in werking moet treden. Maar zie, het mirakel is geschied: vorige vrijdag heeft de federale regering die regeling versoepeld. De reactie van de Waalse FGTB secretaris-generaal loog er niet om: "Hoedje af voor de PS!" In de Keizerslaan kan men weer opgelucht ademhalen.

Al maandenlang blijven de socialistische kopstukken erop hameren dat de toestand zonder de PS "veel slechter zou zijn". Dat is ook de baseline in de campagne van Elio Di Rupo, die de afgelopen dagen weer numero uno van de Franstalige socialisten is geworden. En meer dan ooit heeft de vijand een naam gekregen: N-VA. Niet alleen omwille van haar confederalisme, maar vooral omwille van haar sociaal-economisch programma.

Maar het echte doelwit van de PS is de MR. En hoe hoger N-VA in de peilingenklimt, hoe harder de aanval kan klinken. De Franstalige liberalen betalen dan ook een prijs voor hun dubbelzinnige houding in het verleden tegenover de sociaaleconomische standpunten van N-VA, waar een deel van hun liberale achterban wel oren naar had.

De MR-voorzitter mocht weerleggen wat hij wou, in debatten zetten de andere partijen de ambiguïteit van de liberalen tegenover N-VA consequent in de verf.Bij de PS hebben ze het onomwonden over 'de N-VA opvrijen'. Dat heeft de liberalen in een lastig parket gebracht.
En ze beseffen het gevaar. Gisteren spraken Charles Michel en Didier Reynders uit dezelfde mond: ze gooien de deur voor N-VA dicht. Die lijn wordt ongetwijfeld doorgetrokken tijdens hun 1 meiviering, die traditioneel in Geldenaken wordt gehouden. Terwijl de PS dat evenement naar jaarlijkse traditie afschildert als bedrog en provocatie, repliceren de liberalen steevast dat socialisten geen monopolie hebben over de werkende mens.

Maar wat gebeurt er na de verkiezingen? Door zich radicaal te positioneren tegenover N-VA, probeert de MR zich niet alleen uit een moeilijke situatie te redden en vooruit te gaan in de peilingen, de partij wil tegelijk op een goed blaadje staan bij de PS, waarvan ze weet dat die de olijfboomcoalitie met cdH en Ecolo een beetje moe is.

Indien de uitslag aan Vlaamse zijde de aanwezigheid van N-VA in een federale regering noodzakelijk maakt - de samenstelling ervan zou dan een weerspiegeling zijn van de coalities aan Vlaamse en Waalse zijde - dan is een confederaal scenario niet onwaarschijnlijk. De grote angst van de Franstalige socialisten is dat zij dan alleen komen te staan tegenover een aantal "rechtse" partijen. Door zich zo radicaal tegen N-VA te kanten, wil de MR aan de PS laten zien dat zij een sterke en betrouwbare partner is. Op die manier hoopt de MR een ticket te verzilveren dat toegang geeft tot deelname aan de macht in Namen en Brussel.

 

Aucun commentaire: