samedi 21 juin 2014

De afkeer voor Guy Verhofstadt zit bij N-VA zo diep dat men nog liever voor de cholera kiest


DM STANDPUNT



© Yann Bertrand.

Deze uitkomst heeft tenminste het voordeel van de duidelijkheid, en bespaartde onmogelijke uitleg dat partijen die elkaar ideologisch in dit land zowat naarhet leven staan in Europa toch in één fractie zouden zetelen.


"Het zootje ongeregeld van N-VA sluit in het Europees Parlement aan bij de ultraconservatieven en de eurosceptici. Na eerst een legislatuur bij de Groenen te hebben gezeten en de voorbije weken met de liberalen hun voeten te hebben gespeeldtonen ze hun ware gelaatultraconservatiefeurosceptisch en van geen kanten liberaalHet heeft het voordeel van de duidelijkheid." De razende tweet van Brussels Open Vld'er Guy Vanhengel laat weinig aan de verbeelding over.

N-VA heeft inderdaad voor een redelijk aparte fractie gekozen, en dat is een behoorlijk understatement. Niet zozeer omdat de Britse Conservatieven van David Cameron er deel van uitmakenzelfs al gunnen die de Schotten hun onafhankelijkheid niet. Maar je vindt er ook de Ware Finnen, die abortus, het homohuwelijk en zelfs seks voor het huwelijk hogelijk verwerpelijke zaken vindenDat hebben ze dan weer gemeen met een ander onderdeel van de fractie, de Poolse oerconservatieve Recht en Rechtvaardigheid-partijwaarvan de oprichter ooit verklaarde dat "homoseksualiteit tot de ondergang van de beschaving zal leiden". De Deense Volkspartij is dan weer een redelijk virulente antimigratie partij, net zoals nog een paar anderen die dwepen met ultranationalisme.

Voor N-VA, een partij die zich in ethische dossiers zeker niet conservatief opstelt, is het een niet zo evidente keuze om zich te associëren met dit samenraapsel van scherp conservatieve eurosceptici. Het toont wel aan hoe diep de viscerale en persoonlijke afkeer van zowat de hele N-VA voor de persoon van Guy Verhofstadt zit. Zo diep dat men eigenlijk nog liever voor de cholera danv oor de liberaal kiest.

Omgekeerd is de aversie trouwens minstens even grootStel je even voor dat op de eerste Europese liberale ALDE-vergadering met Open Vld en N-VA iemand op het idee zou zijn gekomen de verzamelde geschriften van Guy Verhofstadt en Karel De Gucht over het gevaar van het nationalisme voor te lezenDe sfeer zou er meteen goed in hebben gezeten. Toch heeft het Verhofstadt niet belet om wekenlang te proberen de vier verkozen N-VA'ers in zijn fractie in te lijven. De technische uitleg is dan dat je daarmee meer minuten spreektijd en meer rapporteurs voor je fractie kunt krijgen, maar het neemt niet weg dat je te biechten en te bedelen gaat bij wat je eerst verketterd hebt.
Daarom is de reactie van Guy Vanhengel ook behoorlijk hypocriet: je kunt als afgewezen minnaar moeilijk je blauwtje verhalen op het meisje dat je wandelen heeft gestuurd.

Maar één ding in zijn berichtje klopt weldeze uitkomst heeft tenminste het voordeel van de duidelijkheid, en bespaart de onmogelijke uitleg dat partijen die elkaar ideologisch in dit land zowat naar het leven staan in Europa toch in één fractie zouden zetelen. Want dat had je nooit uitgelegd gekregenNiet aan N-VA'ers, en ook niet aan Open Vld'ers.

Yves Desmet
Opiniërend hoofdredacteur


 

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

LA PESTE PLUTÔT QUE LE CHOLÉRA


En un mot comment en mille, le parti de Bart de Wever est tellement allergique à celui de Guy Verhofstadt qu’il préfère encore rallier le camp des conservateurs durs et purs plutôt que de se rapprocher de celui que dirige Guy Verhofstadt, à savoir la fraction libérale au Parlement européen. C’est à se demander si ce parti populiste qui se dit libéral n’est pas en réalité un clone de celui de Marine Le Pen. Le plus étrange c’est que personne ne semble se poser la question de savoir comment sont composées les majorités au Parlement européen et surtout sur base de quels critères. Sans doute ceci montre-t-il également que l’arrière ban de la N-VA n’a toujours pas digéré la transformation du parti en succursale des tea parties américaines.

C’est pourquoi il faut se demander s’il est vraiment raisonnable pour les réformateurs de Charles Michel de faire cause commune avec un tel parti. Ou vaut-il mieux qu’ils se retranchent pour cinq nouvelles années dans l’opposition dure et pure. Divercity ne le pense pas et estime que le mouvement réformateur a tout intérêt à jouer le tout pour le tout aussi longtemps que le niveau fédéral n’aura pas été transformé en une coquille vide. C’est précisément cela que les libéraux francophones se doivent d’éviter coûte que coûte, quitte à être les victimes d’un cordon sanitaire médiatique francophone. Il y a plus à gagner à être aux affaires que dans l’opposition.


MG

 

 

Aucun commentaire: