samedi 5 juillet 2014

La partie de cartes


Béatrice Delvaux

Drôle de période politique, vous ne trouvez pas ?

1. Les groupes de pression se déchaînent. La sortie des patrons a mis le feu aux poudres, provoquant la réplique syndicale, lui contestant le droit d’influencer la formation gouvernementale. Osé, non ? Comment justifier d’ailleurs de dénier le droit à certains de s’exprimer, alors qu’on ne se prive soi-même pas de le faire ? Si les patrons font le choix un gouvernement de centre-droit – qui est surpris ? –, l’« action sociale » – syndicats et mutualités socialistes – est un soutien redoutable du PS.

2. L’inversion des rôles. C’est l’élément le plus marquant de cette « édition 2014 » : les « bons » sont décrits comme des méchants et les « méchants » tentent de passer pour les bons. En clair : le PS, qui était le sauveur de la Belgique dans la version 2011, est accusé, après son coup régional, d’avoir préféré son intérêt à la stabilité du pays. Et c’est la N-VA, qui était vue comme le fossoyeur du pays, qui veut donner l’image du parti responsable au niveau national. Et si le MR décide de monter au fédéral avec De Wever, ce sera au nom du sauvetage d’un pays que les socialistes ont laissé tomber. De quoi y perdre son latin.

3. Un vrai conflit gauche-droite. C’est bien l’enjeu au fédéral. La victoire de la N-VA et son positionnement anti-PS et très libéral ont donné cette fois une dimension idéologique très tranchée à la formation du gouvernement.

4. Pas de communautaire ? C’est ce qui est écrit dans la note de l’informateur De Wever. Et pourtant il est là à chaque tournant, avec cette question lancinante qui hante Charles Michel dans l’instant : faire confiance ou ne pas faire confiance ? Disons que la N-VA reste la N-VA. Après avoir donné du « souverain » comme informateur, elle jugeait hier le nouveau Sénat – sorti de la 6e réforme de l’Etat – superflu et renvoie à la Chambre pour les choses importantes. Une Chambre où quatre de ses membres, dont De Wever, ont ostensiblement « tapé le carton » avec un jeu représentant les parlementaires. Rien que « de bon goût »... Cela pourrait préfigurer ce que sera la vie au gouvernement aux côtés du parti nationaliste : il y émettra des critiques de fond pas sottes (le nouveau Sénat ne sert de fait à rien) mais qui impliquent qu’on démantèle la Belgique née de la dernière réforme de l’Etat. Lutgen n’a-t-il pas évoqué « les mille et une façons de faire du communautaire » ?

 

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

Y PERDRE SON LATIN

Hello, y a-t-il encore un seul lecteur sur DiverCity capable ou désireux de suivre le feuilleton de la formation gouvernementale au niveau fédéral ? On craignait le pire mais on était loin de s’imaginer que cela pourrait être pire encore. Et voilà qu’on entend déjà cliqueter une autre bombe à retardement : l’affaire Arco. C’est compliqué et il faut l’esprit tordu de Jean-Marie De Decker pour y comprendre quelque chose. Ci-joint donc son plaidoyer dans De Morgen. Nous attendrons que cela décante un peu pour donner un avis. Karl De Gucht, notre commissaire européen, qui n’a pas sa langue en poche a donné le sien, il y a quelques mois, nous le reproduisons à la suite de ces articles. Le gouverneur de la banque nationale, Luc Coene vient de s’exprimer lui aussi, tandis qu’Elio est au Brésil.

Ce qui est certain c’est que ce dossier affaiblit considérablement la position du CD&V au bénéfice du parti de Bart de Wever. C’est dire qu’on n’est pas sorti de l’auberge à supposer qu’on n’y soit déjà entré, ce dont il est légitime de douter. Préparez-vous lecteurs à une longue, à une très longue marche dans le désert. Ou plutôt, partez sans crainte en vacances, il ne risque pas de se passer grand-chose avant des mois. Lorsque les acteurs politiques n’auront plus la moindre goutte d’eau dans leur gourde, Elio Di Rupo surgira en sauveur en proposant une tripartite dont il a le secret. Une chose est certaine : cela sera sans doute la toute dernière tripartite de l’histoire du royaume de Belgique.

MG


UN FORUMEUR COMMENTE

Evidemment, le conflit est gauche/droite. La NVA est depuis le début un mouvement de droite, même pas de centre-droite, et le communautaire n'est qu'un paravent pour faire passer une idéologie fondée sur la fin des solidarités. Ceux qui partagent cette vision reaganienne (ou tatchérienne, pour rester européen) sont prêts à le suivre, quitte à lâcher leur composante centriste (les mutualité et syndicat chrétiens pour le CD&V, les mutualité et syndicat libéraux et le "libéralisme social" pour le MR). C'est un choix de société, et on ne va tout de même pas reprocher au PS de défendre ses valeurs - sinon, qui le ferait?

(…)On évoque souvent, à juste titre, le nationalisme flamand, mais il faudra donner du temps au temps pour faire comprendre aux francophones qu'il existe aussi dans ce pays un nationalisme wallon rampant tout aussi dangereux. Il s'est construit à l'ombre des pétales de roses, sans l'implication des francophones, à coup de mensonges et pas mal d'hypocrisie. Le Wallon a traditionnellement porté son choix sur un PS présenté comme étant une sorte de valeur sûre, un investissement solide pour le futur, la garantie d'une Belgique qui va de l'avant. Mais les socialistes souffrent d'un manque de projets de société suffisamment fédérateurs pour redevenir crédible. En excluant les libéraux, le PS risque de perdre des plumes. Entretemps, le francophone attend toujours la relance promise par le gouvernement di Rupo.

La NVA reste la NVA. Oui, même si elle tente d'arrondir les angles pour mieux mener à terme son objectif (faut-il encore le rappeler ?) ce parti a le mérite de ne pas avoir caché son jeu contrairement aux autres. Le PS a nourri le brave petit Belge de peurs souvent irrationnelles. Il s'est posé en sauveur de la nation grâce à une presse qui luiétait d'emblée acquise. Il a martelé jours et nuits qu'il ne monterait jamais au fédéral avec la NVA alors que celle-ci était incontournable et que la meilleure façon pour la combattre était précisément de se dresser devant elle en constituant un front commun francophone. Il vouait aux gémonies tous ceux qui osaient approcher les nationalistes flamands au cours de la campagne électorale. Le bilan ? Le PS (avec son parti frère) s'est isolé politiquement et le blocage est total au fédéral. Les socialistes se sont retirés sur leurs terres sans gloire en espérant un faux pas de la NVA. Un faux pas qui se fait attendre.

 

COENE WAARSCHUWT GEENS OVER ARCO

DE MORGEN

© belga. Luc Coene

Dat ontslagnemend minister van Financiën Koen Geens (CD&V) zich verzet tegen de Europese Commissie in haar oordeel over Arco, is Luc Coene, de gouverneur van de Nationale Bank, in het verkeerde keelgat geschoten. Dat schrijft De Tijd.

"Als je naar de feiten kijkt, kon de Commissie niet anders. Als de overheid beslist om aandeelhouders wier aandelen in waarde zijn gedaald te compenseren, is het toch logisch dat de Europese Commissie daarop reageert? Dat het om staatssteun gaat, is toch de logica zelve", betoogt Coene.

Coene waarschuwt voor de gevolgen van een oplossing, waarbij Geens denkt aan een schadeloosstelling van de Arco-coöperanten. "Men moet opletten voor een precedent. Aandeelhouders van een privébedrijf compenseren is verregaand. Als men gaat compenseren, weten we niet waar dat eindigt. Dan dreigt men dat ook voor anderen te moeten doen. De kans is groot dat ook andere coöperanten zo'n behandeling eisen. En dat is alles behalve evident. En wat met de Fortis-aandeelhouders? Ook die dreigen compensatie te eisen voor hun geleden verlies."

 

CD&V OF N-VA: IEMAND MOET ZIJN WOORDEN OVER ARCO INSLIKKEN

Jeroen Van Horenbeek − 


© belga. Peter Dedecker stelde eind maart nog dat "een federale regering met N-VA waarin het ACW vrijuit gaat" zo goed alsonmogelijk was. Gisteren wou hij niet officieel reageren.

De regeringsonderhandelingen worden alweer wat lastiger nu de Arco-waarborgregeling vernietigd is door EuropaDe toekomstige regering zal een nieuwe regeling moeten opnemen in haar regeerakkoord. Alle ogen zijn gericht op N-VA. De partij heeft altijd gezegd dat de christelijke zuil moet meebetalen. Iets wat CD&V absoluut niet ziet zitten.


N-VA vindt dat alle coöperanten hun spaarcenten moeten terugkrijgen, op voorwaarde dat Beweging.net mee opdraait voor de rekening

De Europese Commissie zette gisteren een stevige streep door de bestaande Arco-regeling. CD&V en haar uittredend financiënminister Koen Geens hadden die beslissing voelen aankomen, maar dat maakte de stemming er niet veel beter op. Alle christendemocraten beseffen dat de vergoeding van de achthonderdduizend Arco-gedupeerden een belangrijk en moeilijk dossier wordt in de federale onderhandelingen. "Hier zullen we stevig om moeten bikkelen", reageert een ancien.

Geens zei enkele maanden geleden al dat er een alternatieve oplossing voor de staatswaarborg moest komen indien Europa de regeling juridisch onderuit zou halen. Hij blijft vandaag bij zijn standpunt."Het spreekt vanzelf dat als een wetgever sinds 2008 zegt om de mensen hun schade te vergoeden, dat het uiteindelijk wel tot eender welke vorm van schadeloosstelling moet komen. Een sluitende oplossing zal hoog op de agenda staan van de onderhandelingen."

MOEILIJK VOL TE HOUDEN
Tijdens de verkiezingscampagne hebben alle partijen zich uitgesproken voor een volledige terugbetaling van de Arco-gedupeerden. Ook N-VA vindt dat alle coöperanten hun spaarcenten moeten terugkrijgen. Maar de nationalisten hebben wel altijd een belangrijke voorwaarde gesteld: de christelijke werknemersorganisatie Beweging.net, het voormalige ACW, moet mee opdraaien voor de rekening van goed 1,2 miljard euro. Pas als hun kas leeg is, kan de belastingbetaler bijspringen.


Eind maart zei parlementslid Peter Dedecker, die het Arco-dossier uitspitte voor de partij, nog letterlijk: "Een federale regering met N-VA waarin het ACW vrijuit gaat zoals vandaag, wordt heel erg moeilijk. Zo goed als onmogelijkVoor ons wordt het aan de onderhandelingstafel een prioriteit dat de Arco-coöperanten vergoed worden. En dat daarvoor het ACW wordt aangesproken. Ik denk dat dat duidelijk is."

Opvallend is wel dat Dedecker gisteren niet officieel wilde reageren op de vernietiging van de waarborgregeling"Om de lopende onderhandelingen niet te bemoeilijken."

"NIET SCHULDIG AAN ONDERGANG DEXIA"
Dit zou kunnen betekenen dat zijn partij inziet dat haar eis moeilijk te realiseren valt. En dat het beenstijf houden de kans op een centrumrechtse regering alleen maar dreigt te verkleinen. Voor CD&V is het immers onbespreekbaar dat 'haar zuil' de miljoenenrekening moet betalen van het Arco-debacle."Het ACW is niet schuldig aan de ondergang van Dexia", klinkt het ferm. Bovendien is de N-VA-eis ook praktisch onhaalbaar volgens CD&V. "Willen we jaren procederen tegen het ACW terwijl alle coöperanten moeten wachten op hun geld? Vergeet dat maar. Dedecker weet trouwens heel goed dat het ACW niet genoeg geld heeft om alle gedupeerden terug te betalen. Ze spelen een spel."

Maar binnen N-VA valt te horen dat ze niet zomaar hun eis in de prullenmand zullen gooien"We hebben altijd duidelijk gecommuniceerd over dit dossier. Het is niet omdat we graag een centrumrechtse regering willen vormen, dat we al onze uitspraken zomaar gaan inslikken. Zo werkt het niet met onze partij."

 

Arco was een hefboomfonds, geen bankier

Opinie 

Jean-Marie Dedecker (LDD) specialiseerde zich in de federale Kamer in het dossier van Arco. Het ACW moet zelf zijn coöperanten vergoeden, meent hij.


© belga.


De N-VA heeft zich voor de verkiezingen geprofileerd als aanklager van de ACW-graaicultuur. Zal die zich nu neerleggen bij de wijsheid van de Europese Commissie?


Het verdict dat de voorkeursbehandeling voor Arco-coöperanten vernietigt, lag al maanden op de verzendingsdienst van de Europese Commissie. Euro-president Herman Van Rompuy kon het over de verkiezingen van 25 mei tillen. Een zoveelste voorkeursbehandeling voor een dossier dat walmt als een beerput.

Arco is honderd procent verantwoordelijk voor zijn eigen neergang. Het geld van de Christelijke arbeidersvereniging ACW ging via BAC, BACOB en Artesia op in Dexia. Zo plaatste de Arco-groep (ziekenfondsen, vakbond, enz ...) haar kapitaal in het zieltogende Dexia en werd hoofdaandeelhouder.Arco haalde zijn centen onder andere bij de kleine belegger. Tussen 1995 en 2000 haalde dochter Arcopar bijvoorbeeld 900 miljoen euro op, het aantal coöperanten steeg tot 830.000. Wie een voordelige spaar- of hypotheekrente wilde bij BACOB moest een coöperatief aandeel van de groep kopen. Die kreeg dan een aandelenrekening met een dividend-kapitalisatie. Coöperanten-aandeelhouders zijn dus geen spaarders, maar vennoten en hebben geen recht op een spaargarantie.

Arco was een hefboomfonds, geen bankier. Op zijn blinde tocht naar maximale winsten en dividenden werden alle truken van de beursvloer toegepast. Het speculeerde met shortselling tegen het eigenaandeel van Dexia. Het gaf zijn aandelen als onderpand (stocklending) voor put- en callopties. Het financierde een kapitaalsverhoging bij Dexia in 2008 met een lening bij dezelfde bank. Een dubieuze carrousel die voor een normaal bedrijf bij wet verboden is. Het gaf les in het vak casinokapitalisme dat door zijn vakbondsleden op straat fel bestreden wordt. Hun topmensen zetten zelfs offshore-constructies op tot in Barbados en Delaware.

VERKEERDE BESLISSING
Dexia crashte tijdens de bankencrisis van 2008 en werd met 6 miljard euro nieuw kapitaal door de overheid gered. Zonder meer een verkeerde beslissing. Een oplossing met een Fortisscenario (een afsplitsing van de Belgische tak en een bad bank) had veel meer soelaas gebracht, maar de regering Leterme moest absoluut het kapitaal van de eigen Arco-zuil vrijwaren en de hoofdaandeelhouder beschermen. In 2008 besloot de regering Leterme dat de Belgische staat de beleggers van Arco op dezelfde manier zou behandelen als spaarders, en hun centen zou waarborgen tot 100.000 euro. Om dat mogelijk te maken, werd een wet goedgekeurd en een koninklijk besluit genomen.

Arco besliste de procedure in 2009 in de koelkast te plaatsen omdat de hemel leek op te klaren voor Dexia en omdat er voor die staatswaarborg een commissie op de spaartegoeden moest worden betaald.In 2011 bleek evenwel dat Dexia opnieuw gered moest worden. Toen de raad van bestuur op zondag 9 oktober 2011 moest beslissen over de ontmanteling van Dexia eiste het ACW dat de waarborgregeling uit 2008 toch zou worden toegepast. Zo werd de pil verguld. Met de depositobescherming voor zijn 800.000 coöperanten-aandeelhouders kreeg het dus een omniumverzekering na het ongeval zonder vooraf een premie te hebben betaald. Arco legde de lasten van zijn wanbeleid ten bedrage van 1,5miljard euro onbeschaamd in de mand van de belastingbetaler.

Arco stichtte brand om vervolgens een schadevergoeding te eisen. Toen de ratingbureaus Moody's en S&P, onze Nationale Bank en de Europese Commissie een versnelde verkoop van de probleemportefeuille voorstelden om Dexia een tweede keer te redden, was het Marc Tinant van Arco die op de raad van bestuur van Dexia op 10 mei 2011 zijn veto uitsprak en zo het faillissement van Arco bezegelde. In de notulen van de Dexia-commissie staat: "Wie het afremmen van de verkoop van de staatsschuld heeft bevolen, is in grote mate verantwoordelijk voor de ontmanteling van de groep!" En verder: "Indien men de versnelde afbouw had beslist op 10 mei 2011 en meteen de daad bij het woord had gevoegd, dan was men de belofte nagekomen en was de ratingverlaging er misschien wel nooit gekomen."

De rest is geschiedenis: de rating werd verlaagd, een bankrun bij het publiek volgde en Dexia werd op 4 oktober drooggelegd. Op 9 oktober werd Arco op zijn wenken bediend en kreeg het de spaarbescherming voor Arco-coöperanten. Een hold-up met voorbedachten rade op de staatsfinanciën. In vergelijking met de bankrovers van Dexia waren Lernout & Hauspie misdienaars.

De raden van bestuur van Dexia en Arco zaten vol met toppolitici van CD&V-signatuur. Het waren bestuurders die ja zegden tegen alles, niets zagen, niets begrepen, om zich dan achteraf af te vragen wat ze fout hadden gedaan. Het bal der uilskuikens. Dat minister Koen Geens een creatieve regeling zal uitwerken voor de vernietigende uitspraak van de Europese commissie behoort tot de christelijke plichtenleer. Het is een van de redenen voor zijn benoeming als minister van Financiën in opvolging van ACW'er Steven Vanackere. Met zijn advocatenkantoor Eubelius hield hij jarenlang de juridische pen vast van de Arco-groep. Christelijke solidariteit kent geen grenzen.

Het ACW moet zijn coöperanten zelf vergoeden en zijn dochters tot betaling 'bewegen'. De christelijke zuil is een huis met vele kamers, kelders en kluizen. De CM, de christelijke mutualiteit, bezit bijvoorbeeld een onroerend patrimonium van ettelijke miljarden euro's en de spaarboeken van de vakbonden zijn een Vaticaans geheim.

De N-VA heeft zich voor de verkiezingen geprofileerd als aanklager van de ACW-graaicultuur. Zal die zich nu neerleggen bij de wijsheid van de Europese Commissie of haar ziel verkopen op het altaar van de regeringsvorming? Wordt de Vlaamse leeuw een haan en zal hij drie keer kraaien?

 

De NVA zal wel driemaal kraaien,maar heeft daarmee,net als de liberalen een stevig wapen in handen om eisen te stellen voor de regeringvorming. Peeters,toch maar van UNIZO,zal het premierschap moeten laten aan een MRer,en de VLD kan wellicht nog inbreken in de VL-regering. Misschien moet de CD&V ook het euro-commisariaat voor Thijssen offeren zolang Geens maar financieminister wordt om de duistere ACW-beweging.net nog te redden.


ARCO: DE GUCHT ESTIME QUE LA GARANTIE PUBLIQUE ÉTAIT LE FRUIT DU "CHANTAGE"

BELGA 



La garantie publique en faveur des coopérateurs d'Arco, bras financier de l'ACW en Flandre et du MOC au sud du pays, a été générée "dans un mouvement qui peut difficilement être décrit autrement que comme du chantage", commente le commissaire européen Karel De Gucht, à l'époque ministre dans le gouvernement Leterme, lundi dans les colonnes du Morgen.

"C'était une exigence absolue des chrétiens-démocrates". Celui qui était alors ministre des Affaires étrangères a approuvé en 2008 l'opération de sauvetage qui accordait aux actionnaires d'Arco la même garantie publique que celle assurée aux épargnants.

"J'ai toujours été contre cette décision. J'ai aussi toujours dit clairement que je trouvais que c'était une honte. Mais les libéraux étaient les seuls à penser comme ça. Finalement, tout le monde s'est mis d'accord sous la très forte pression du CD&V", explique Karel De Gucht.

"Il était 4h du matin et il y avait une banque au bord de la faillite. On ne pouvait pas se permettre de dire: 'réfléchissons calmement'", poursuit le commissaire européen. "Le PS soutenait la proposition du CD&V car grâce à cela, il pouvait sauver Ethias."

Il ajoute que Yves Leterme, alors Premier ministre, était également très critique par rapport à cette décision. Didier Reynders estimait également que c'était une honte d'agir ainsi. "La voix du CD&V et de l'ACW était Etienne Schouppe dans ce dossier. Leterme n'en a certainement jamais été la force motrice."

 

 

 

 

Aucun commentaire: