mardi 2 septembre 2014

Combattre l’Etat islamique:l’extrême urgence

Béatrice Delvaux, éditorialiste en chef (Le Soir) 


Les indices de l’extrême dangerosité de l’Etat islamique ne manquent pas. Mais il en est un qui en dit long sur la crainte ultime qu’inspire ce rassemblement d’assassins djihadistes prêts au pire : la coalition quasi unanime qu’il a suscitée contre lui. Russes, Américains, Iraniens, Saoudiens, Britanniques, Syriens, Allemands… : tous ces pays, aux intérêts souvent opposés, s’accordent ici pour désigner leur ennemi numéro un, « la plus grave menace qui pèse sur nous » selon Cameron, et pour marquer la nécessité et l’urgence de lutter contre cet ennemi neuf qui met en péril la sécurité du monde, et de chacun de nous en particulier.

Eradiquer ce mouvement terroriste, habité par une hystérie collective et qui n’entend aucune raison, est devenu une priorité pour toutes les autres nations, arabes ou occidentales. D’autant plus urgente qu’à l’avancée meurtrière de l’Etat islamique en Irak et en Syrie, s’ajoute l’autre bombe qu’il pourrait faire éclater sur le sol européen et américain. Plus aucune autorité politique ou spécialiste n’en doute désormais : des actes terroristes isolés, menés par des individus se réclamant de l’EI, pourraient/ devraient être perpétrés en Occident. Peut-on dans ce contexte critiquer les mesures préventives annoncées ces derniers jours par les Britanniques et les Néerlandais, qui envisagent des changements de loi pour pouvoir maîtriser plus efficacement ces jeunes hommes ou femmes séduits par les images et les discours fous diffusés sur internet ? C’est que l’endoctrinement mené sur place ne fait guère de doute sur la mission dont ces « combattants » sont investis par ces « coachs » qu’on a vu récemment, dans un reportage, dresser des jeunes garçons de 5 ans à n’être que des instruments de djihad et des bombes humaines.

Les gouvernements occidentaux craignent de se voir pris de court – façon Musée juif à Bruxelles – par des actes isolés mais qui pourraient être extrêmement dévastateurs sur leur sol et se retrouver dès lors accusés, d’avoir failli à la protection de leurs populations face à un danger pourtant identifié.

Ces mesures d’extrême urgence ne peuvent être toutefois prises que dans une panoplie d’autres actions : primo, à court terme, pour dissuader ces départs, secundo, à long terme, pour donner un autre horizon via la formation, l’école, les réseaux d’intégration, à ces jeunes qui s’accrochent aux prédicateurs-terroristes et autres fous, faute d’avoir trouvé une identité et une raison d’être.



 

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

TIRER LE SIGNAL D’ALARME


Mon plus grand étonnement fut de ne pas trouver une ligne sur ce sujet, brûlant entre tous, dans  le nouveau pamphlet rédigé à la diable par Frank Andriat -« moi ministre de l’enseignement »-  qui pourtant entend « demeurer un éveilleur de conscience, une balise pour avertir les marins du danger. Chacun d’entre nous devrait être celui qui tire le signal d’alarme lorsqu’il remarque un dysfonctionnement. »p. 143.

« Lui ministre » n’a pas une seule pensée pour ce dysfonctionnement majeur qui pourtant a induit le départ vers la Syrie de deux élèves de l’école où il enseigne. Mais qu’on se rassure, on imagine en effet que « Joëlle ministre », la ci-devant responsable du ministère de l’intérieur, y sera très attentive.

On a beaucoup glosé sur la faillite de l’intégration sans prendre la pleine mesure de la faillite de l’intégration scolaire des fils et des filles de l’immigration. Le décrochage scolaire annonce et induit le décrochage social et identitaire.« Gebrek aan kansen voor jongeren in onze samenleving in het algemeen liggen zonder twijfel mee aan de basis van veel onbehagen en radicalisering bij jongeren. (Elisabeth Meuleman)

Il n’est pas exagéré d’affirmer que l’enseignement de Communauté française et son pendant de la Communauté flamande ont failli, là où la pédagogie sommaire et brutale des imams des rues a réussi et singulièrement celle des recruteurs de Sharia 4 Belgium. 

Il s’agit d’un défi majeur pour le monde politique à Bruxelles, dans les trois régions du pays, au niveau fédéral et même européen.

MG  




WERKEN AAN DERADICALISERING IS WERK MAKEN VAN GELIJKE KANSEN

Elisabeth Meuleman −

DM OPINIE Elisabeth Meuleman is Vlaams Parlementslid voor Groen enfractieleider van de Groen-Ecolo-fractie in de Senaat.


© Belga. 

De beruchte besparingstabel van Bourgeois I belooft weinig goeds voor wiebezorgd is om Jeugdwerkdoelgroepenbeleid inzake tewerkstellingsociaal-cultureel beleid, maar ook onderwijs.

Na de korte voorstelling van een vaag niet becijferd Vlaams regeerakkoord injuli is het voor de burgers in Vlaanderen nog wachten tot september om eeninzicht te krijgen in de Vlaamse begroting voor de komende legislatuur.Belangrijk moment bij uitstek, want in de begroting schuilen natuurlijk de echtebeleidskeuzes

Toch lekte al veel uit in de persnamelijk de beruchte besparingstabel van Bourgeois I. En die belooft weinig goeds voor wie bezorgd is om de toenemendeongelijkheid van kansen in onze samenlevingJeugdwerkdoelgroepenbeleidinzake tewerkstelling, sociaal-cultureel beleid, maar ook onderwijs lijken in de klappen te zullen delen. Een van de frappantste besparing is het schrappen van maar liefst 10% (!) van de werkingsmiddelen in het onderwijs. 

In het regeerakkoord lezen we bovendien dat die besparing op de GOK middelen (extra werkingsmiddelen voor kinderen uit kansarme gezinnen) zou worden gerealiseerd. We vrezen meer schooluitval en negatieve gevolgen voor gelijke kansen en integratie.

 

Gebrek aan kansen voor jongeren in onze samenleving in het algemeen liggen zonder twijfel mee aan de basis van veel onbehagen en radicalisering bij jongeren.

Ondertussen komen de federale onderhandelingen op kruissnelheid. Met de recente dreiging van IS en het toenemend aantal Belgische jongeren dat radicaliseert en naar het Midden-Oosten trekt zijn de onderhandelende partijen het tenminste al over één ding eens : er komt een 'nationale taskforce Syrië' die meer repressieve en preventieve maatregelen moet uitwerken in de strijd tegen radicalisering. 

In het Vlaams regeerakkoord is een cel voorzien van experten uit verschillende beleidsdomeinen die radicalisering moeten voorkomen, detecteren en remediëren. So far, so good. Maar men moet dan wel beseffen dat werken aan deradicalisering een breed beleid vraagt dat vooral coherent is. Gelijke kansen en strijd tegen discriminatie maken daar 100% deel van uit. 

TEKORT AAN ERKENNING
In Nederland  startte de overheid al in 2007 met een nationaal actieplan tegen radicalisering en polarisatie. Evaluatie van de resultaten van de uiteenlopende projecten lijkt bijzonder moeilijk en er zijn ongetwijfeld vragen te stellen bij de efficiëntie van het plan,  maar door die jarenlange ervaring is ondertussen wel al heel wat wetenschappelijk onderzoek verricht en expertise opgebouwd. 

Daarbij lijkt grote eensgezindheid te bestaan over de oorzaken van die radicalisering. Vormen van discriminatie, racisme, tekort aan erkenning van religieuze beleving, maar ook het gebrek aan kansen voor jongeren in onze samenleving in het algemeen liggen zonder twijfel mee aan de basis van veel onbehagen en radicalisering bij jongeren.

 

Onderzoekers stellen dat een groep jongeren verhardt doordat ze na een geslaagd integratieproject toch op vormen van onaanvaardbare discriminatie en uitsluiting blijven stuiten. Ook de inzichten over de rol imams en moskeeën zijn verhelderend. Geradicaliseerde jongeren vond men in Nederland doorgaans net niet meer terug in moskeeën, ze hebben zich in veel gevallen van de moskee en de moslimgemeenschap afgewend. De moskee en de imam spelen een belangrijke rol in de preventie van radicalisering. 

Als we radicalisering van jongeren willen aanpakken zullen de 'nationale taskforce Syrië' en de Vlaamse expertencel voor hun preventieve luik dus sterk afhankelijk zijn van het beleid en de beleidskeuzes op regionaal niveau. En daar wringt het schoentje al. Uit de gelekte besparingstabel en het regeerakkoord blijkt geen verhoogde aandacht voor de bestrijding van ongelijkheid, bijvoorbeeld in onderwijs.

Groen stelde in haar verkiezingsprogramma duidelijk een verhoging van de werkingsmiddelen voor scholen voor, met specifieke inspanningen voor kinderen uit sociaal zwakkere gezinnen. In onze grote steden moeten er dringend een turbo gezet worden op gelijke onderwijskansen, moet het aantal jongeren dat de school verlaat zonder diploma dringend en dramatisch worden teruggedrongen, mag er geen kwart van de jongeren verloren raken onderweg. 

Als dat geen prioriteit is, dan zet de Vlaamse regering de deuren die men federaal probeert te dichten weer wagenwijd open. Na de uitgelekte besparingstabel is het hoopvol wachten op een lek van de investeringstabel. Naast de noodzakelijke besparingen om onze begroting niet te laten ontsporen zijn ook maatschappelijke investeringen nodig om onze samenleving niet te laten ontsporen. Die bevinden zich in domeinen die nu hard lijken te wordengetroffen : onderwijs, jeugd, socio-cultureel werk en ook welzijnswerk. 

ALLOCHTONE JONGEREN WILLEN NIET ENKEL GEDOOGD OF VERDRAGEN WORDEN, ZE WILLEN ER ECHT BIJ HOREN.

Krachtdadig antidicriminatiebeleid
Werken aan deradicalisering is werk maken van gelijke kansen. Allochtone jongeren willen niet enkel gedoogd of verdragen worden, ze willen er echt bij horen. Vandaar dat de strijd tegen discriminatie en racisme essentieel blijftHier mag niet lichtzinnig mee omgesprongen worden. We hebben dus niet alleen nood aan een sterk investeringsbeleid gelijke kansen maar even zeer aan een krachtdadig antidicriminatiebeleid en antiuitsluitingsbeleid. Dat een hoog opgeleide geintegreerde allochtoon zeven keer minder kans heeft op de arbeidsmarkt dan zijn autochtone collega ; dat zijn harde, wraakroepende en niet te relativeren cijfers (afkomstig van de SERV - Sociaal Economisch Raad Vlaanderen) 

Om de 'nationale taskforce Syrië' optimaal te laten renderen is afstemming van het beleid van de verschillende bestuursniveaus in ons land essentieel. Hier ligt een rol weggelegd voor de hervormde senaat. Via de zesde staatshervorming slaagden wij er in om de senaat af te slanken tot zijn kerntaken: het bewaken van de coherentie tussen de verschillende bestuursniveaus in ons land. 

 

Aucun commentaire: