dimanche 29 mars 2015

Vlaamse piloot getuigt: "De stress is extreem"

Bron: Het Laatste Nieuws 


 ©ANP

 "Niet goed in je vel zitten als piloot? Dat is taboe." Dat is de harderealiteit in de luchtvaartEen piloot getuigt hoe hij na vele lange dagen in de lucht weken thuisbleef omdat hij totaal uitgeput was. "Psychologische tests? Je vult in wat je wil."

"Was die copiloot van Germanwings écht volledig geschiftEengek?" Het is een vraag die Gert (een pseudoniemzelf óók een jongepiloot bij een lagekostenmaatschappijzich blijft stellen. "Enerzijdsis het een complete verrassing voor mij dat iemand tot zoiets in staat is. Maar anderzijds... (aarzeltHet verbaast me eigenlijk nietdat een piloot over die lijn gaat." Hét taboe in de sector: de aanhoudende stress en de grotere kans op depressie

"Het stoort mij dat dat aspect van het werk onderbelicht blijft. De maatschappijen doen alsof de werkomstandigheden irrelevant zijn, maar dat klopt niet. Als je ziet welk percentage van de gehelebevolking een depressie heeftwaarom doet men dan  in de luchtvaart alsof het niet zou bestaanBij mensen die net onderextreme stress staanNiemand praat erover. De maatschappijenhebben dat ook liever zo, want mocht iedereen zich ziek meldendan is dat dramatisch voor de cijfers. De winst is laag. De bedrijvenwillen met zo min mogelijk mensen zo veel mogelijk werk doenErzijn zo veel studies van vakbonden en enquêtes over het probleem - harde cijfers dat piloten vaker depressief of angstig zijn - maar zetrekken zich dat niet aanBij vakbondsoverleg veegt men datgewoon van tafel. En in sommige bedrijven is er zelfs geen vakbondtoegelaten."

*Gert is een fictieve naam

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

LOW COST HIGH RISK

De winst is laag. De bedrijven willen met zo min mogelijk mensen zo veel mogelijk werk doen.” C’est là que le bât blesse. Et c’est vrai pour tout: la croissance rapide des poulets, en batterie, aux antibiotiques, le boeuf aux hormones, le porc additionné de fibres et d’eau etc. Bref tout est low cost, y compris la vie humaine. Les grandes surfaces mettent une telle pression sur les producteurs de biens de consommation qu’ils finissent par faire n’importe quoi pour survivre. Quand j’étais gamin ma mère achetait à la coopérative  de l’Union Economique dont le slogan était : « Le prix s’oublie, la qualité reste. » 

MG

 

 

Aucun commentaire: