dimanche 20 mars 2016

Le procureur fédéral: «La découverte de l'appartement à Forest n'était pas un hasard»

Le Soir 

Le procureur fédéral Frédéric Van Leeuw a confirmé que la perquisition à Forest avait mené tout droit à l'arrestation de Salah Abdeslam.

Le procureur fédéral Frédéric Van Leeuw a indiqué que « ce n'était pas du tout un hasard » si ses services étaient remontés jusqu'à l'appartement de la rue du Dries à Forest. « C'est un travail énorme qui a été réalisé, où le moindre détail a été vérifié. C'est parce que nous avons vérifié des détails que nous sommes arrivés à cette adresse. La découverte de cet appartement (et de quelqu'un dans celui-ci) a mené tout droit à l'arrestation de Salah Abdeslam. »

UN PUZZLE ÉNORME

« A Forest, ce n'était pas n'importe quelle équipe au moment de la perquisition. C'était des membres de l'unité antiterroriste »,a-t-il encore déclaré. Frédéric Van Leeuw n'a pas précisé comment le suspect clé des attentats du 13 novembre avait pu être localisé« Il a fallu rassembler patiemment toutes les pièces du puzzle qui était énorme », s'est-il contenté de commenter avant d'ajouter que les autorités ont toujours jugé "crédible" l'hypothèse que Salah Abdeslam soit resté à Bruxelles. « On est toujours partis de ce ce point de vue-là . (…)

L'arrestation de Salah Abdeslam n'est qu'une étape dans importante dans l'enquête. Il faut se garder de tout triomphalisme. »

 

COMMENTAIRE DE DIVERCITY

LE DEBUT D’UN LONG COMBAT

À l’ivresse de la victoire, succède le dégrisement : quelques pions sont tombés à Molenbeek mais il en reste des milliers en activité

Nos services de sécurité fédéraux ne sont pas dupes. Les commanditaires et les cerveaux organisateurs, là-bas en Syrie n'ont certainement pas renoncé à organiser de nouveaux attentats en Europe. Le problème n’est pas belge ; comme celui de réfugiés il est fondamentalement européen. Mais l’Europe est-elle encore l’Europe ?

Sans doute faut-il investir plus dans la sécurité pour éradiquer un milieu ou grand banditisme et terrorisme font bon ménage mais le budget fédéral est déjà dangereusement déséquilibré.

Il ne fait aucun doute que Abdeslam a bénéficié de protections dans sa communauté où le radicalisme a pris racine. Abdeslam a pu se cacher et se déplacer et se cacher pendant des mois  sans se fire de souci dans un Molenbeek où il est connu de tous. Voilà qui exigera  certes un effort de répression et aussi de prévention musclée ,( keiharde preventie"), Eeckhout (DM).

Le terrorisme peut prospérer tranquillement dans notre capitale. Voilà qui confirme une chose : l’impression que Molenbeek est une commune où règne l’impunité et l’illégalité ", (Bart Sturtewagen , De Standaard. "

Molenbeek demeurera dans tous les esprits le terreau fertile du radicalisme et du terrorisme. (waar radicalisme en terrorisme ongehinderd kunnen gedijen.").

En vérité on est confronté avec rien moins qu’une génération perdue en recherche d’un dessein qui la dépasse. Une génération qui a complétement déraillé jusqu’à opter pour un terrorisme aveugle et impitoyable. Eric Donckie.

La presse flamande se déchaîne à nouveau contre Bruxelles et n’hésite pas à écorner son image tandis que Geert Bourgeois ministre président de la Vlaamse Gemeenschap déclare qu’à ses yeux Bruxelles n’est pas une région. Mais beaucoup plus inquiétant est le raz de bol et le sentiment de révolte exprimé par Luckas Vander Taelen, ex sénateur groen et habitant de Forest… We zullen met die extreme gewelddadigheid van terroristen moeten leren leven, ze zal deel uitmaken van ons nieuwe dagelijkse realiteit.

« Hélas, il faut s'y attendre si l'on accepte l'idée que l'Etat islamique (et avant lui Al Qaeda) a déclaré la guerre à l'Occident chrétien mais aussi aux entités musulmanes qui ne se rallient pas à son drapeau noir. Une guerre, ça dure. Ça connaît des épisodes aigus, des moments de latence. »(Le Vif)

MG

 

 WIE IETS DURFDE TE ZEGGEN, WAS EEN BANGE BLANKE MAN - LUCKAS VANDER TAELEN

De Redactie.be



Luckas Vander Taelen


Luckas Vander Taelen, houdt van Brussel, maar nu denkt hij: "Ca suffit, j'en ai marre". Hij hoopt dat nu eindelijk iedereen de realiteit eindelijk onder ogen durft te zien en ootmoedig toegeeft dat men de problemen heeft laten verrotten.

Luckas Vander Taelen schrijft regelmatig met een scherpe pen over Brussel en multiculturele discussies. Hij is gewezen parlementslid voor Groen, muzikant en freelance journalist.

Ik heb vrijdagnamiddag de spectaculaire actie van de veiligheidsdiensten in Brussel gevolgd, zappend tussen vier zenders in twee talen. Een unieke ervaring: vanuit Vorst keek ik naar wat een paar kilometer verder gebeurde. Live from Molenbeek. Twee dagen eerder had ik ook al vreselijke beelden te zien gekregen, die keer vanuit mijn eigen gemeente dan nog. In een buurt waar ik afen toe winkel, had een Algerijn met een zwaar wapen op de politie geschoten en waren zijn gevaarlijke kompanen over de daken weggevlucht. En verdwenen.

De hele nacht cirkelde een helikopter boven onze tuin. Een nare ervaring; een onbehaaglijk gevoel van bedreiging bekroop me.

Ik dacht: die terroristen zijn erin geslaagd iets bijzonder kostbaar voorgoed kapot te maken.

Toen ik vrijdag naar de belegering keek in Molenbeek, steeg er op een bepaald moment rook op uit een appartementsblok. In een voor elke Brusselaar vertrouwde omgeving, een doodgewone straat met wat winkeltjes, een slager en een apotheek had de politie de grote middelen ingezet. Ik fiets wel eens voorbij in die Vier-Windenstraat.

Nu zag ik dat banaal huis in die banale straat met de ogen van de miljoenen kijkers die het te zien zullen krijgen en die denken: het is daar oorlog, in Brussel.

Ik dacht: die terroristen zijn erin geslaagd iets bijzonder kostbaar voorgoed kapot te maken: ons gevoel van veilige geborgenheid in de stad. Ik werd overvallen door een gevoel van droefheid. Zo ver is het dus gekomen in mijn stad, dat is ervan geworden.

Toen ik gebiologeerd naar die beelden zat te kijken, ging een vreselijke gedachte door mijn hoofd: we zullen met die extreme gewelddadigheid van terroristen moeten leren leven, ze zal deel uitmaken van ons nieuwe dagelijkse realiteit.

Blijkbaar kon hij rekenen op een verfijnd netwerk om hem verborgen te houden.

Drie dagen later werd in Molenbeek dus een man aangehouden, die in heel Europa gezocht wordt sinds de aanslagen van Parijs, maar de hele tijd ondergedoken zat in Brussel. Hij had gependeld van het ene naar het andere veilige appartement, tot men hem haast per toeval op het spoor kwam, dank zij vingerafdrukken die hij achtergelaten had in Vorst.

Blijkbaar kon hij rekenen op een verfijnd netwerk om hem verborgen te houden. Toen Jan Jambon zich een tijd geleden afvroeg hoe het kwam dat Abdeslam zo lang kon onderduiken, had hij gealludeerd op de rol van zijn onmiddellijke omgeving.

Het leverde hem meteen kritiek op dat hij de Magherebijnse gemeenschap stigmatiseerde. Maar nu blijkt dus dat een hele bende Brusselse vrienden én familieleden er geen probleem mee hadden om een man te helpen die in november betrokken was bij een van de vreselijkste aanslagen in West-Europa sinds het einde van de Tweede Oorlog. Nu vertellen mensen uit de buurt dat iedereen wel wist waar Abdeslam zat.

OMERTA?

Zeiden mensen in deze buurt dat niet meteen aan de politie omdat ze geloven dat er zoiets bestaat als een oorlog die alle middelen heiligt, die gevoerd wordt in de naam van een god? Waren zij in naam van hun godsdienst bereid om een moordenaar uit de handen van het gerecht te houden?

Of is het eenvoudiger: bestaat in de Magherebijnse gemeenschap een heilige omertà, waar schuldbekentenis als verraad gezien wordt en een onaanvaardbare aantasting van de eer? Ik heb dat fenomeen vaak aan het werk gezien bij ouders van criminelen die tegen alle evidentie in blijven beweren dat hun zoons onschuldige lammetjes zijn.

Dat die verkeerd begrepen solidariteit en principiële ontkenning bestaan, bleek gisteren helaas ook toen jongeren in de buurt van de Vier-Windenstraat politiewagens met stenen bekogelden en riepen dat de wijk van hen was. Dat is op zijn zachts gezegd niet bepaald een opwekkende gedachte.

Of zal het weer zo zijn dat men dit niet mag zeggen, omdat dit stigmatiserend zou zijn en men liever het gekoesterde idee van de harmonische multiculturaliteit leven houdt?

ZUCHT. ZO GAAT HET NU AL JAREN.

Jarenlang is het een Brusselse specialiteit geweest om te ontkennen, te minimaliseren en problemen te relativeren. Ik las het zaterdag meteen weer in een krantenartikel, waar mijn beschrijving van de sfeer in laag-Vorst werd “weerlegd”.

Het is allemaal zo erg niet, schreef de journalist, de mensen zijn vriendelijk en het valt allemaal best mee met die islamisering: je kan er nog een pintje drinken. Zucht. Zo gaat het nu al jaren: feiten negeren en wegkijken om zijn ideologisch gelijk te halen.

Een overval met oorlogswapens was een “fait-divers”. Scholieren die elke dag met wapens werden afgedreigd en beroofd, dan keek de burgemeester liever de andere kant op. Wijken waar zowat alles fout liep en de macht stilaan was overgenomen door plaatselijke bendes, daar praatte men liever niet te luid over. En moesten we het meer over de positieve kant hebben...

Hoe gemakkelijk werd geweld, onveiligheid, Islamitische radicalisering en toenemende religieuze druk in deze stad getolereerd!

Hoe gemakkelijk werd geweld, onveiligheid, Islamitische radicalisering en toenemende religieuze druk in deze stad getolereerd!

Wie iets durfde zeggen was een bange blanke man.

Wie iets durfde zeggen was een bange blanke man, een islamofoob of een provincialistische Vlaamse angsthaas die van het leven in de grootstad Brussel niets had begrepen.

Maar nu heb ik het wél begrepen. Ca suffit, j'en ai marre. Ik ben het beu. Mijn gevoel van droefheid heeft plaatsgemaakt voor één van woede. Ik wil niet meerwegkijken en gewoon worden aan een gevoel van onbehagen in mijn stad.

Ik ben het beu dat lafheid en electoraal opportunisme het blijven halen in de politiek en dat de realiteit wordt toegedekt met ideologische wishful thinking. Dat heeft er jaren voor gezorgd dat het zo moeilijk was om problemen bij hun naam te noemen en dat we uitgekomen zijn bij een rokend appartement in Molenbeek, waarvan zeer velen in de buurt wisten dat de meest gezochte terrorist van Europa er hokte.

Wat moet er na Vorst en Molenbeek nog meer gebeuren in deze stad voor de behoeders ervan de realiteit eindelijk onder ogen durven te zien en ootmoedig toegeven dat men de problemen heeft laten verrotten?


COMMENTAIRE DE DIVERCITY

"CA SUFFIT, J'EN AI MARRE".


Originaire d’Alost, Luckas Vander Taelen, ancien sénateur groen, historien, journaliste, polémiste, chroniqueur et musicien, il vit à Forest depuis plus de dix ans.  Mais il s’y plait de moins en moins. Article après article, cet amoureux de la ville exprime un désenchantement qui va crescendo, un sentiment de tristesse parrtagé par beaucoup et qui est en train de virer à la colère.

Mijn gevoel van droefheid heeft plaatsgemaakt voor één van woede.

Hij hoopt dat nu eindelijk iedereen de realiteit eindelijk onder ogen durft te zien en ootmoedig toegeeft dat men de problemen heeft laten verrotten.

Il reproche à ses collègues politiciens d’avoir laissé pourrir les problèmes par lâcheté et par clientélisme.

Ik ben het beu dat lafheid en electoraal opportunisme het blijven halen in de politiek en dat de realiteit wordt toegedekt met ideologische wishful thinking.

Il lui répugne, comme à beaucoup de Bruxellois, cette propension permanente des medias et du monde politique à minimiser, nier et relativer les vrais problèmes :een Brusselse specialiteit om te ontkennen, te minimaliseren en problemen te relativeren.

Les arrestations des terroristes au cours desquelles les véhicules de police ont été caillassés par la population, l’appartement, avant-dernière planque des terroristes qui brûle, l’hélicoptère qui tourne toute la nuit autour de sa maison sont la goutte qui fait déborder un vase rempli à raz bord.

Wijken waar zowat alles fout liep en de macht stilaan was overgenomen door plaatselijke bendes, daar praatte men liever niet te luid over. En moesten we het meer over de positieve kant hebben...

Een overval met oorlogswapens was een “fait-divers”.

Il dénonce vertement la complicité de la population jeune avec les terroristeshurlant que ce quartier est le leur.

Dat is op zijn zachts gezegd niet bepaald een opwekkende gedachte. 

Of zal het weer zo zijn dat men dit niet mag zeggen, omdat dit stigmatiserend zou zijn en men liever het gekoesterde idee van de harmonische multiculturaliteit leven houdt?

A l’évidence, ce sentiment est largement partagé par une majorité de Bruxellois de souche. Un article à lire donc et à méditer.

MG  



KRANTEN: 'ACHTER SALAH GAAN DUIZENDEN ANDEREN SCHUIL'

door © Belga

BDW

"Na dit succes en de terechte schouderklopjes, volgt de ontnuchtering", schrijft Lars Bové van de Tijd. "Achter Salah Abdeslam en andere pionnen van IS die nu zijn gevat, gaan er nog duizenden anderen schuil. En onze veiligheidsdiensten weten maar al te goed dat ze daar in Syrië hun plannen om opnieuw grote aanslagen te plegen in Europese landen zoals België en Frankrijk niet hebben opgeborgen met de vangst van Abdeslam." Bovendien konden deze terroristen maandenlang schuilen in safehouses die zich onder onze neus bevinden. "Dat is geen Belgisch, maar een Europees probleem."

"Het zou een misvatting zijn om te denken dat alles opgelost is", zegt ook Bart Eeckhout van De Morgen. "De aanhouding van Abdeslam, vier maanden na de aanslagen van Parijs waaraan hij deelnam, roept juist nieuw en ongemakkelijke vragen op." Een algemene les kan zijn dat de veiligheidsdiensten dringend moeten investeren in kennis van het milieu waar radicaal-islamisme en zwaar banditisme elkaar raken. Daarnaast heeft Abdeslam kunnen rekenen op een netwerk van sympathisanten, en zo'n netwerk moet uitgespit worden en de aantrekkingskracht op andere jongeren stil te leggen. "Dat zal repressie vragen, maar ook preventie, keiharde preventie", aldus Eeckhout.

"Mission accomplished? Molenbeek 'opgekuist'? Dat is voorbarig", waarschuwt Liesbeth Van Impe (Het Nieuwsblad). "Alles wijst erop dat er mogelijk nog wel meer safehouses zijn die voor terroristen onveilig moeten worden gemaakt. En dat er nog veel werk is bij die jongeren die vinden dat de politie in hun wijk niets te zoeken heeft, zelfs niet als het om een terrorist met bloed van Parijs aan de handen gaat."

Jan Segers van Het Laatste Nieuws wijst erop dat de woning waarin Abdeslam verbleef mogelijk toebehoorde tot de gemeente Molenbeek, maar dat de burgemeester dat vrijdag kon bevestigen noch ontkennen. Bovendien kon Abdeslam maandenlang ongestoord schuilen en circuleren in Molenbeek, waar iedereen hem kende. "Als de euforie van gisterenavond is weggeëbd en de presidentiële complimenten van Obama en Hollande zijn gesavoureerd, blijft enkel de nuchtere vaststelling dat het terrorisme in onze hoofdstad rustig rijpen kan en na gedane arbeid hier op adem komen mag."

"Onbetwistbaar bevestigt dit de indruk dat Molenbeek een wetteloze plek is waar recht en orde weinig te betekenen hebben", schrijft ook Bart Sturtewagen van De Standaard. "Molenbeek zal spreekwoordelijk blijven als oord waar radicalisme en terrorisme ongehinderd kunnen gedijen." "Het probleem met terrorisme is dat één of enkele individuen in staat zijn om drama's aan te richten en een heel land te ontwrichten. Dat maakt het zo moeilijk om het te bevechten", waarschuwt ook Dirk Hendrikx (Gazet van Antwerpen). "En daarom is het zo belangrijk dat op elk niveau en door elke betrokken partij efficiënt wordt gewerkt."

In Het Belang van Limburg tot slot, schrijft Eric Donckier dat de maandenlange zoektocht "een nieuw bewijs is voor het nu vaststaande feit dat Brussel een broeihaard is voor zelfverklaarde godsdienststrijders. In werkelijkheid gaat het om niets anders dan een verloren gelopen generatie die in haar streven naar een hoger doel in het leven ontspoorde tot even blind als meedogenloos terrorisme. Het mag duidelijk zijn, de arrestatie van Salah Abdeslam is geen eindpunt maar het begin van een heel lange strijd."


SALAH ABDESLAM ARRÊTÉ : "ON L'A EU", OUI. MAIS QUI EST "ON" ?

Le Vif

L'arrestation de Salah Abdeslam, vivant, est une lueur d'espoir dans le cadre d'une enquête qui, depuis les attentats du 13 novembre, depuis quatre mois donc, manquait singulièrement d'éclat en dépit de la mobilisation massive de dizaines de services de police et de renseignement. L'ennemi public européen numéro un sous les verrous, il reste à espérer qu'il collabore, comme on dit, avec la justice. Révèle la trame de ses complicités, les motivations de ses complices, leurs projets...

 

© BELGA

(…)A posteriori, l'on saura un jour tout ou presque des préparatifs et de l'exécution des attentats de Paris, cette boucherie sans nom. Pourra-t-on pour autant remonter infailliblement jusqu'à la source ? Jusqu'aux commanditaires planqués quelque part en Irak ou en Syrie, ces anciens officiers des services secrets de Saddam Hussein passés au service de l'Etat islamique, avec leurs connaissances pointues des opérations clandestines et du travail d'influence et de propagande ? D'autres formes de djihad n'auront-elles pas entretemps surgi, avec d'autres techniques, d'autres profils ?

Hélas, il faut s'y attendre si l'on accepte l'idée que l'Etat islamique (et avant lui Al Qaeda) a déclaré la guerre à l'Occident chrétien mais aussi aux entités musulmanes qui ne se rallient pas à son drapeau noir. Une guerre, ça dure. Ça connaît des épisodes aigus, des moments de latence.

Les autres ont annoncé leur projet. Reste à définir le nôtre et à s'y tenir car, au bout du compte, les plus motivés l'emporteront. En dehors de grands mots vagues, comme la laïcité ou le vivre ensemble, savons-nous vraiment qui nous sommes et à quoi nous sommes farouchement attachés ? Ce que nous sommes prêts à faire pour être à la hauteur de nos valeurs proclamées ? Beaucoup d'observateurs extérieurs, dont Gilles Kepel, ont pointé le fait qu'en Belgique, les enfants de l'immigration flottaientA quelle identité s'adosser ? Belge, flamande, wallonne, bruxelloise ? La belgitude, faite de rien et de surréalisme, offrirait peu d'appui concret à l'amour des siens, à l'amour du pays, à la loyauté. A défaut, l'islam radical habillerait mieux ses fils et ses filles. Cette lacune doit être comblée. Le "patriotisme", à ne pas confondre avec le nationalisme, ne doit pas être une option. Sans rétablir une quelconque censure, il faut en finir avec les discours dénigrants venu des extrêmes (gauche, droite, islamiste) et trouver des vertus à notre pays, à notre société, sinon, à quoi bon les défendre ?

Les autres ont un projet beaucoup plus mobilisateur : imposer leur religion au nom de la volonté de Dieu mais pour le bien de l'humanité. Cette composante altruiste ne doit pas servir de prétexte à pactiser avec les radicaux qui se réclament, sans violence, du projet islamiste.

Le reste, effectivement, est affaire de police, de renseignement, d'armée. Parce qu'il ne faut pas se bercer d'illusion : cette guerre, asymétrique, infiltrée derrière les lignes, nos si labiles frontières, ne va pas se gagner en un an ni même en une décennie. Le monde va se reconfigurer autrement. A nous de mieux choisir nos amis, nos alliés, et de garder pour objectif la paix civile. Nous avons aussi besoin de services respectables, en qui la population a confiance et qui n'étouffent pas les lanceurs d'alerte.

 

 

Aucun commentaire: