dimanche 29 mai 2016

Di Rupo: "Je n'ai aucune influence sur la prise de décision des syndicats"



BELGA
Sud presse

Elio Di Rupo, président du PS, affirme dimanche dans les colonne des titres Sudpresse n'avoir "aucune influence dans la prise de décision" des syndicats, et ce en réponse à des déclarations en ce sens du libéral Didier Reynders, ministre des Affaires étrangères, la veille dans le quotidien L'Echo.
"Les syndicats sont indépendants. Je n'ai aucune influence sur leur prise de décision", déclare M. Di Rupo, qui précise aussi que son parti "n'a jamais demandé de faire tomber le gouvernement Michel. Ce que nous voulons, c'est qu'il change sa politique".
Les mouvements sociaux qui se multiplient dans le pays sont aux yeux de M. Di Rupo "l'expression d'un grand ras-le-bol de la population." Selon lui, "une grande partie des Wallons et des Bruxellois ne se sent pas représentée par le MR au sein du gouvernement", rappelant que le MR n'avait que 25 % des votes francophones lorsqu'il s'est installé "à la hussarde" dans le gouvernement.
"Les déclarations de Didier Reynders sont une manière de se voiler la face par rapport à un gouvernement qui mène une politique insupportable", en conclut le bourgmestre de Mons. 
 

COMMENTAIRE DE DIVERCITY
EN POLITIQUE, C'EST TOUJOURS L'INATTENDU QUI GAGNE
LA CLÉ POLITIQUE DE LA WALLONIE SE TROUVE À LA FGTB 

Puisque le président du PS, l’homme le plus puissant de Wallonie n’a, de son aveu, aucun pouvoir sur les syndicats qui pourtant lui sont proches (mais jusques à quand ?) il se pourrait que l’inverse soit vrai à savoir que ce sont les syndicats qui ont un grand impact sur le PS comme au temps du grand André Renard.
Jean Marie Dehousse qui n’est pas tombé de la dernière pluie a déclaré en 2013 : «  L'Histoire nous montre une chose : la clé politique de la Wallonie se trouve à la FGTB. Le PS s'est senti réellement menacé une seule fois, au moment de la création du Mouvement populaire wallon, conçu en grande partie par des syndicalistes socialistes, André Renard en tête. Le PS a eu peur, parce que là, la FGTB bougeait. Cools m'a appris qu'en politique, c'est toujours l'inattendu qui gagne. Je ne peux donc pas prédire l'avenir. Mais ce que je sais, c'est que quand la FGTB a bougé, alors la carte politique a bougé.  Le succès du PTB sera petit, oyen ou grand en fonction notamment de ce que fera la FGTB. »
C’est lumineux, le PS est prêt à se mettre à plat ventre devant la FGTB pour qu’elle ne lorgne pas vers le PTB. Seulement Marc Goblet n’a ni le charisme ni le talent du visionnaire André Renard et Elio Di Rupo en profite. Mais le vrai problème c’est que la FGTB n’a aucune influence sur sa base qui grogne, rechigne et grenouille.
MG 







HET IS NIET ONDENKBAAR DAT DE SPIRAAL VAN RADICALISERING IN HET ZUIDEN ALLEEN SLACHTOFFERS MAAKT 
Alain Gerlache 
Ook Franstalig België is diep verdeeld 


Alain Gerlache is mediawatcher bij RTBF en opiniemaker voor De Morgen. 





'Bart De Wever hoeft zijn uitspraak over de 'twee democratieën' niet te herhalen: ze wordt nu in het Franstalige politieke debat misschien nog vaker gebruikt dan in het Vlaamse'
"Suïcidaal!" Dat is niet alleen de mening van Vlaams rechts, aangevoerd door de N-VA, over de stakingen en de sociale beweging die Wallonië en Brussel in rep en roer brengen. Burgers en commentatoren in het zuiden van het land zeggen net hetzelfde. Sommige vakbondsleiders doen het ook, maar dan stilletjes. En ze worden niet geïnspireerd door sympathie voor de Vlaams-nationalisten, zelfs als vicepremier Jan Jambon volgens de laatste peiling van Le Soir nu in Wallonië populairder is dan Waals minister-president Paul Magnette. Integendeel, ze vrezen net dat de acties, van het aanslepende conflict in de Franstalige gevangenissen tot de wilde stakingen van het spoor en de oproepen van de harde vleugel van de FGTB tot een staking tot de finish om de regering te doen vallen, de nationalisten in de kaart spelen.

Bart De Wever hoeft zijn uitspraak over de 'twee democratieën' niet te herhalen: ze wordt nu in het Franstalige politieke debat misschien nog vaker gebruikt dan in het Vlaamse. Een mooie mediatriomf voor de voorzitter van de N-VA. Straks ook een politieke triomf?
EEN DOORMIDDEN GESNEDEN LAND
De laatste dagen zien we in de media en op de sociale netwerken keer op keer dezelfde kaart, die van het spoorverkeer. Groen in het noorden, rood in het zuiden, als weerspiegeling van een doormidden gesneden land. In werkelijkheid is ook Franstalig België diep verdeeld. Om de formule van Karl Marx te lenen: niet alleen het spook van het communisme waart door Wallonië, met de opkomst van de marxisten van de PTB. Ook de gauchistische vlucht naar voren die door rechts en in de eerste plaats door de MR wordt aangeklaagd zou de dreiging van het separatisme aanmoedigen.

Intussen is niemand volkomen consequent. De PTB stelt zich graag voor als de enige unitaire partij van België, maar drijft met haar agitatie in de meer extreme rangen van de FGTB de twee gemeenschappen alleen maar verder uiteen. De MR roept op tot gezond verstand om België, zijn economie, zijn sociale model en zijn eenheid te redden, maar werkt samen met een partij die het einde van het land wil, in een coalitie die breekt met de traditionele meerderheidsevenwichten van het land.

Met daarbovenop de permanente guerrilla tussen de federale en de Waalse regering ontstaat er een beeld van Wallonië dat sterk verschilt van zijn imago in het noorden van het land. Het omgekeerde is natuurlijk ook waar, want veel Franstaligen zijn ervan overtuigd dat bijna alle Vlamingen het land willen zien uiteenvallen.

Het is niet ondenkbaar dat de spiraal van radicalisering in het zuiden alleen slachtoffers zal maken. Premier Michel, wiens ongemakkelijke positie elke dag onzekerder wordt terwijl hij er net als zijn Franse socialistische collega, Manuel Valls, niet in slaagt de toenemende contestatie te bedwingen. Of Elio Di Rupo, wiens partij verlamd lijkt door het succes van de PTB in de peilingen en niet meer weet van welk hout pijlen maken. Terwijl minister-president Paul Magnette deze week, in een debat met onder meer PTB-kopstuk Raoul Hedebouw, nog pleitte voor een nieuw links front, verklaarde Di Rupo over de FGTB: "Ik ben het beu om als het fout gaat elke keer opnieuw 'socialistische vakbond, socialistische vakbond, socialistische vakbond' te moeten horen." Hij zei ook dat de aanvaller van de Brusselse politiecommissaris uit de rangen van de PTB komt, wat die partij ontkent. Ook extreemlinks zou pluimen kunnen laten, als de radicale strategie die het in Wallonië ontwikkelt geen enkel concreet resultaat oplevert. En de laatste potentiële slachtoffers: de vakbonden, die onder druk staan van een deel van hun basis en hun communautaire verdeeldheid niet langer kunnen verbergen.

De geschiedenis zal ons leren of de Belgische echtscheiding, die met de splitsing van de politieke partijen begon, met die van de vakbonden zal eindigen. Maar in elk geval blijft het grootste probleem van Wallonië zijn moeilijkheden om samen de krachten te bundelen voor de economische en sociale heropleving, veel meer dan de Vlaamse separatistische neigingen in Vlaanderen.
REYNDERS: "WALLONIË HAAKT AF TEGENOVER VLAANDEREN"
De PS gebruikt de sociale bewegingen voor politieke doeleinden. Dat zegt minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders vandaag in L'Echo. "We baden in het surrealisme", klinkt het in een verwijzing naar de vele recente stakingen.
Reynders verbaast zich erover dat hij vrijdag Jean-Pascal Labille (PS), gewezen minister van Overheidsbedrijven, hoorde zeggen "dat er sociale problemen staan aan te komen bij bpost". "Terwijl geen vakbondsman hierover al iets heeft laten vallen", zegt Reynders. Ook verbaast hij zich erover dat PS-voorzitter Elio Di Rupo probeerde te zeggen "dat het ABVV niet socialistisch is, nadat hij dinsdag was gaan betogen".

"Tel je het ene op bij het andere, dan zie je dat de PS bezig is de sociale bewegingen te gebruiken voor politieke doeleinden", zegt Reynders. Of nog: "De socialisten praten op één manier als ze in de oppositie zitten, een discours dat ze op straat proberen verkocht te krijgen, en op een andere als ze aan de macht zijn."

Reynders stelt vast dat "Wallonië afhaakt tegenover Vlaanderen", maar hij roept tegelijk op tot objectiviteit. "In Brussel heeft de sociale onvrede niet dezelfde impact. En zelfs in Wallonië functioneert de as tussen Waals-Brabant, Namen en Luxemburg correct. Het is vooral in de oude industriële bastions van Luik en Henegouwen dat deze sociale beweging een beetje succes heeft."




Aucun commentaire: