jeudi 4 août 2016

Qui était Ramzi, l’adolescent belge dont le décès a déclenché la furie raciste?


Louis Colart
Le Soir
N’en déplaise aux commentateurs racistes qui ont profané sa mémoire, Ramzi Mohammad Kaddouri, 15 ans, était un garçon charmant et engagé dans la vie de son quartier. Portrait.


C’est la question qui n’intéresse pas les racistes de tous poils. C’est aussi la question que certains devraient se poser avant de profaner la mémoire d’un défunt : qui était-il ? Qui était Ramzi Mohammad Kaddouri ?
L’annonce de la mort de ce garçon a déclenché la furie raciste de centaines d’internautes. Incapables d’admettre qu’un garçon à la peau basanée, qui s’appelait Ramzi, pouvait aussi être belge. Et un Flamand. Mieux : un garçon impliqué dans la vie de son quartier.
Ramzi, 15 ans, est décédé samedi, après quelques jours de coma consécutifs à un accident de quad. Il était en vacances au Maroc, le pays d’origine de sa famille. Sa famille qui a rapidement pris l’avion dès l’annonce de l’accident, dont les circonstances sont toujours troubles. C’était en milieu de semaine dernière mais, finalement, l’adolescent ne s’est pas relevé de ses blessures. On l’a enterré au Maroc mardi. Loin du tumulte politique belge, provoqué par les réactions racistes à son décès.
L’aîné des enfants de la famille Kaddouri est aujourd’hui pleuré par trois petits frères et une petite sœur.
Ramzi Mohammad Kaddouri habitait le quartier de Winterslag dans le Limburg, à Genk. Un lieu au passé minier. Une localité populaire. Ramzi était bien connu et aimé dans son quartier. Il était inscrit à l’Institut technique Sint-Lodewijk. Un garçon sans histoire. Un bon gars, même.
«  Du bambin à l’enfant, de l’enfant à l’adolescent, d’ado à jeune homme et, depuis peu, bénévole… Nous avons partagé beaucoup de rires et de plaisirs, petits ou grands.  » L’hommage est signé par l’association dont était membre Ramzi. Comme l’explique Gigos, un mouvement de jeunesse local, Ramzi avait tout connu avec eux. «  Tu es parti trop vite  », conclut le post Facebook, accompagné d’une photo de lui enfant.
Au sein de cette association, Ramzi est décrit comme serviable et attentionné. Un animateur de quartier, interrogé par le Nieuwsblad, Eddy Wintmolders, parle de Ramzi en termes élogieux : «  Il avait beaucoup de talent  », dit-il. «  Dans le quartier multiculturel de Winterslag, il a joué un rôle important. Peut-être pas comme meneur, mais comme un exemple. C’était aussi un footballeur talentueux. Ramzi était juste un garçon doux qui est parti trop tôt. Nous sommes tous très désolés.  »


Ramzi était un footballeur talentueux. Cette photo a été publiée par l’un de ses amis sur Facebook.
Sur Facebook, les messages d’hommages, de proches ou moins proches, se comptent par centaines. Ils évoquent peu les débordements racistes qui ont suivi son décès. Polémique et deuil ne font pas bon ménage. On partage juste le souvenir d’un «  ami  », ou d’un «  frère  », fauché au seuil de sa jeunesse. L’une de ses proches, Badia (née en 1994), est éplorée devant la perte de celui qu’elle appelle «  son petit frère  » : «  Quel gars génial. Toujours le sourire au visage. Toujours aidant et respectueux. Un garçon avec le cœur au bon endroit. Un garçon que je n’oublierai jamais. Un gars avec qui je passerai des heures à rire.  » «  Il a accompli beaucoup de travaux bénévoles pour les enfants, pour les gens en général  », ajoute un proche de la famille.
De ce qu’on sait de lui, un quartier du Limbourg a perdu samedi dernier un jeune dynamique, souriant et engagé. Et la Flandre. Et la Belgique avec.


Vandaag ben ik hoogleraar, gisteren was ik nog bruin crapuul

Baki Topal (Trabzon, 1965) is pancreas- en leverchirurg. Hij werkt als hoogleraar aan de faculteit geneeskunde (KU Leuven) en is kliniekhoofd abdominale heelkunde (UZ Leuven).


Topchirurg Baki Topal. ©Thomas Sweertvaegher

Sommigen onder u zullen zich persoonlijk aangevallen voelen door wat hierna volgt. De adrenalinespiegels zullen torenhoog stijgen bij hen die zich al in oorlogstenue bevinden. Ik hoop alleszins dat de bazooka's nog niet geladen zijn. Nee, ik verklaar niemand de oorlog. Integendeel zelfs, ik reik de hand naar iedereen die ze grijpen wil. Het is zo verbluffend hoe angst of chaos de ware ik van een mens boven water brengt. De recente oproepen tot haat, racisme en geweld vanuit diverse gelederen van onze maatschappij aan het adres van 'de anderen' hadden, zoals velen, ook mij moeten choqueren. Maar waarom zou zoiets alledaags een mens nog choqueren? Is het omdat het taboe rond echte meningsuiting doorbroken wordt en de mens openlijk kleur bekent, of omdat de mens zich nu plots racistisch, discriminerend, haatdragend of mensonterend begint te gedragen? Of, omdat dit helse spektakel zich afspeelt in het hart van de Europese democratie, solidariteit en verdraagzaamheid?
In een moderne democratie, maar ook in alle religies, is elke aanzet tot geweld, racisme of haatspuierij verwerpelijk en mensonwaardig. Het etaleren van een superioriteitsgevoel kan veel mensen een boost geven. Toch is dat een illusoire voedingsbodem die een gevoel van machteloosheid of minderwaardigheid probeert te verstoppen. Elk gevoel is vluchtig, een tijdelijk fenomeen dat repetitief kan zijn, maar steeds kortstondig is. Het menselijk brein beloont gedragingen door dopamine te produceren, een prikkelende neurotransmitter. In geval van superioriteitsgevoel is dit dopaminesnoepje enkel een beloningssignaal dat de machteloosheid van die superieure leider bekrachtigt.
Sommige leidinggevenden op ons fantastische continent weten heel goed dat respect het meest waardevolle betaalmiddel is. Zij vinden dat respect enkel hun eigendom is
In de wereld van bijvoorbeeld bavianen eist de leider zijn machtspositie binnen de kudde op door zich gewelddadiger en brutaler op te stellen. Het fundamentele verschil tussen de baviaan en de mens is de ratio, waarmee de mens elke vorm van superioriteitsgevoel kan wegbalanceren met een vleugje morele waardigheid, liefde en respect. Terwijl de mens bouwt aan een duurzame harmonieuze samenleving met groeiend wederzijds respect, blijft de baviaan het onderspit delven op de maatschappelijke ladder.
Vandaag ben ik hoogleraar aan een van 's werelds meest prestigieuze universiteiten. Eergisteren was ik een achtjarige nietsbetekenende aardappeldief. Gisteren nog bruin crapuul, vuil uitschot, een barbaar die het leven niet waard is... En morgen ben ik niets meer dan een stofdeeltje dat de relativiteitstheorie op de proef stelt. Sommige leidinggevenden op ons fantastische continent zouden over lijken gaan en eisen respect voor hun waarden. Zij weten kennelijk heel goed dat respect het meest waardevolle betaalmiddel is. Zij vinden dat respect enkel hun eigendom is. Laten we trots zijn dat Europa veel meer is dan zij die zich het alleenrecht op respect toe-eigenen. Dat Europa elke eis op toe-eigening van de universele humane waarden zal verbannen als uiting van schaamte voor wat Europa staat: tégen racisme, discriminatie, geweld en haat.
De bestaansreden van een mens wordt bepaald door ontelbare complexe en onvoorspelbare interacties tussen miljarden neuronen in onze hersenen. Wat is de mens waard als hij niet in staat is de wetmatigheden van zijn natuur te overwinnen en die om te buigen in het belang van een hoger doel? Tijd is meedogenloos. De enige werkelijkheid die echt is, is dat we geboren worden en sterven, net zoals sterren ontstaan en uitdoven. Wat tussen dat ontstaan en verdwijnen essentieel is voor een menswaardig bestaan, zijn de positieve interacties die we met anderen aangaan. Want zonder die interacties wordt het individu irrelevant en is er geen bestaan. Niet vandaag en ook niet morgen.


COMMENTAIRE DE DIVERCITY
QUE NOTRE FIN SOIT MEILLEURE QUE NOTRE COMMENCEMENT.

« Aujourd’hui professeur en faculté dans une des plus prestigieuses universités au monde. Avant-hier voleur de patates insignifiant  de huit ans. Hier crapule à la peau basanée,  déchet dérisoire,  barbare indigne de vivre.
Et demain ? Une particule qui défie la théorie de la relativité.
Les conditions d’existence de la personne  dépendent d’innombrables  et imprévisibles interactions entre les milliards de neurones qui peuplent son cerveau.  Que peut bien valoir un être humain  incapable de dépasser le conditionnement de sa nature par une myriade de lois biologiques  s’il ne parvient à les infléchir au service d’une cause, d’un but plus élevé ?
Le temps toujours est sans pitié. Une seule réalité : nous naissons pour mourir.  Comme les étoiles  qui surgissent et disparaissent ensuite.
Ce qui importe c’est qu’entre ce surgissement et cette disparition on mène  une existence à visage humain ;  c’est qu’on multiplie les interactions positives avec autrui. Sans interactions positives, l’individu est voué à l’insignifiance et mènera une existence indigne de ce nom. C’est vrai aujourd’hui,  ça le restera demain. » Baki Topal
(Trabzon, 1965)  pancreas- en leverchirurg (UZ Leuven).
Que notre fin donc soit meilleure que notre commencement.



COMMENTAIRE DE DIVERCITY
LA PAILLE ET LA POUTRE
Les internautes de la droite extrême se sont déchaînés contre un gamin totalement inoffensif. Sans doute appartiennent-ils à l’une ou l’autre des organisations douteuses qui gangrènent notre armée.
Il en est de la droite extrême comme il en est de salafistes :les extrêmes se rejoignent dans ce microcosme qu’est l’armée.
MG


BELGISCH LEGER: 50 EXTREMISTEN IN EIGEN RANGEN
Sara Vandekerckhove; De Morgen


©AP

De militaire inlichtingendienst ADIV volgt een vijftigtal soldaten met extremistische sympathieën. Dat bevestigt Defensie. Zolang de militairen geen strafbare daden plegen, blijven ze in dienst.
Salafisten, neonazi's of leden van beruchte motorbendes maken deel uit van het Belgisch leger. Van welke groeperingen zij lid zijn, wil Defensie niet kwijt. Wel is duidelijk dat vier van hen aangesloten zijn bij de Belgische afdeling van Soldiers of Odin, een Scandinavische burgerwachtvereniging die sinds begin dit jaar ook hier opereert.
Voor het Belgisch leger zijn die 'vijftig probleemgevallen' op zijn minst vervelend. Temeer omdat het gaat om personen die een militaire opleiding krijgen en op de werkvloer toegang hebben tot wapens en oorlogstuig. Toch kan de legerleiding hen niet zomaar de deur wijzen.
'Het staat mensen vrij zich te verenigen. Maar dat wordt wel opgevolgd'
LAURENCE MORTIER, WOORDVOERSTER MINISTER VAN DEFENSIE
"Het staat mensen vrij zich te verenigen", zegt Laurence Mortier, woordvoerster van minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA). "Dat garandeert de grondwet. Zolang iemand geen daden pleegt die niet verenigbaar zijn met het militaire ambt, kan hij of zij in dienst blijven. Maar het wordt wel opgevolgd."
(…) De vier leden van Soldiers of Odin zijn door hun overste op het matje geroepen. Een van hen zou inmiddels uit de groepering zijn gestapt.
Dat extremisme binnen het leger niet onschuldig is, bleek al in 2006. Toen kwam aan het licht dat enkele militairen die lid waren van de extreemrechtse groep BBET (Bloed, Bodem, Eer en Trouw) een aanslag planden en daarbij de legerdomeinen als oefenterrein hadden gebruikt. Bij huiszoekingen in legerkazernes werd toen een indrukwekkend wapenarsenaal aangetroffen.
Ook van moslimextremisme is Defensie niet vrij. Lotfi Aoumeur, een jihadist uit Verviers, kreeg een opleiding in het Belgisch leger. Vorig jaar dreigde hij als IS-strijder met aanslagen in België.
TEGEN ASIELZOEKERS
Ook Soldiers of Odin is allerminst onschuldig. Dat maakten Knack en Het Belang van Limburg bekend en wordt aan deze krant bevestigd. De groepering werd opgericht door de Finse neonazi Mika Ranta en verzet zich tegen de toestroom van asielzoekers. Extreemrechts willen ze zichzelf niet noemen, al zitten er voor ons land volgens een inlichtingenbron een aantal individuen in die op dat vlak niet de beste reputatie hebben.
Defensie laat weten dat ze de problematiek ernstig neemt, maar benadrukt dat het om een klein aantal mensen gaat. Bij het leger werken op dit moment zowat 32.000 mensen, van wie 30.000 militairen.
NIET EXTREEMRECHTS
De Belgische afdeling van de Soldiers of Odin wijst het extreemrechtse etiket van de hand. "Bij ons vind je geen hakenkruizen of andere nazisymbolen", zegt David B., de 32-jarige oprichter van de Belgische 'Soldaten van Odin' in Knack. "Zijn we er gelukkig mee dat er zo veel asielcentra zijn en dat het om open centra gaat? Niet echt. Maar dat geldt voor veel Belgen. Maakt ons dat extreemrechts? Nee. Maakt ons dat racistisch? Nog minder."
De buitenlandse afdelingen van de Soldiers of Odin patrouilleren als burgerwacht door de straten. Dat is echter niet toegestaan in België. "Aangezien we toch iets willen doen voor onze medemens, houden we ons bezig met goede doelen", vertelt B. in Knack. "We focussen ons op de eigen bevolking. Zo hebben we een alleenstaande vrouw helpen verhuizen en willen we lunchpakketten voor Brusselse daklozen gaan uitdelen. Tijdens manifestaties tegen vluchtelingen zal je ons niet zien met onze hoody's, al kan ik individuele leden niet verbieden om ernaartoe te gaan."
De inlichtingendiensten in ons land beschouwen de Soldaten van Odin niet als een onschuldig groepje. Zo doken de leden eerder dit jaar onder meer op bij een optocht van Pegida en Voorpost, en mengden ze zich onder de hooligans die na de aanslagen van 22 maart een herdenking op het Brusselse Beursplein verstoorden. "Ze hebben nog geen geweld gepleegd. Maar ze kunnen op een gegeven moment wel een risico vormen - waarschijnlijk veeleer op individueel niveau dan als groepering. Sommige leden staan bij ons immers bekend om hun gewelddadig verleden, ook al hebben ze geen strafblad", legt een inlichtingenbron uit in Knack.

Aucun commentaire: